Crónicas de Oz

9, 8, 7...

2007-05-04T09:09:00.000Z

Moitos de vós xa sabedes de que vai isto. Xeración Web, o proxecto no que levamos embarcados diversa xentiña (poucos, pero majiños) dende hai algún tempo, comeza a saca-la cabeciña.

De momento está en situación moi primaria, poderiamos dicir que en fase oral, como un blog dende o que vos iremos contando os detalles previos ó lanzamento definitivo, xa como xornal dixital "completo".

Ben, pois xa nos contaredes que vos vai parecendo ;)

Bágoas na choiva

2007-05-02T11:55:00.001Z

Levo uns días caladiño de máis, seino. Pero é que hai crónicas que se escriben mellor con tinta invisible, desa que en principio parece deixar a folla en branco, pero que tras un tempo desvela o segredo do seu silencio.

Ben, pois estes días ando a procura dese silencio. Prometo volver pronto, ganas non me faltan ;)

De momento déixovos con este vídeo. Hai pouco nunha conversa entre amigos diciamos que aínda está por facer a gran adaptación ó cine dunha obra de Phillip K. Dick. Parece mentira, pero con todo o que escribíu este tío, aínda ninguén conseguíu plasmar o seu espirítu. Replicábanme dicindo que Minority Report e Blade Runner son grandes películas. Estou de acordo, pero as dúas non son máis que leves adaptacións que pouco teñen que ver cos orixinais.

Non conseguín ver aínda A Scanner Darkly. Creo que nin chegaron a estreala en Compostela, e o outro día aluguei unha copia defectuosa que non arrancaba. Desta fin de semana non pasa, xa vos contarei que tal.

En todo caso, hoxe (cousas da sincronicidade) choquei de novo con esta marabilla. O monólogo final de Rutger Hauer en Blade Runner. Cinco frases en dous minutos, un cumio da historia do cine e unha lápida demasiado pesada para a carreira de Hauer. Pouco máis memorable fixo dende aquela (saía en Sin City interpretando ó bispo, ¿verdade?)

Infografía para coñecernos mellor

2007-04-19T20:20:00.000Z

A infografía 3D e multimedia parece desenvolverse moi ben no campo da divulgación científica e médica. Algúns dos mellores gráficos interactivos de El Pais e especialmente de El Mundo, enmárcanse dentro deste campo, onde información e ilustración poden atopar un bo equilibrio.

E é que con vídeos como estes, quedan claras as tremendas posibilidades da infografía multimedia en campos educativos. Na miña época, os vídeos que nos poñían na clase de bioloxía non eran tan impresionantes

De todas formas, sigo pensando que a "xeración E.S.O." está orfa dos vídeos de "Érase una vez...". Canta anatomía e historia aprendemos con eles...

Vía: MedTempus

A redacción, esa fabrica de (e)ventos

2007-04-16T13:31:00.000Z

Primeira hora da mañán, na redacción dun medio calquera, comentando o notición do día.

- ¿E quen máis está, aparte de Ana María Ríos? ¡Mira, Rebeca Loos, a amante de Beckham! ¡Que fuerte, que fuerte!
- E Juanito Oyarzábal, o alpinista.
- Ese é o que vai gañar fijo.
- Xa, porque se vai comer ós demais.
- ¡De iso nada! ¡A que o come todo é Rebeca Loos!

Yahoo Alpha Beta e o futuro da busca web

2007-04-09T17:17:00.001Z

Para moitos a nosa entrada no mundo web chegou da man de Yahoo!, do seu portal, do seu correo web e máis tarde incluso o seu servicio de messenger. A relación en exclusiva durou varios anos e no seu día costoume moito romper a monogamia e poñerlle os cornos con Google.

A pesar de desfrutar dunha envidiable saude financeira, e de ter un magnífico ollo para pescar na web 2.0 (Flickr, Del.icio.us...) cada nova versión dos "servizos orixinais" de Yahoo! parece camiñar un paso por detrás do que faga Google e -en ocasións- incluso Microsoft. Non me gustou o redeseño do portal, nin do correo -autenticamente insufrible- e os cambios anticipados na nova versión do buscador (Yahoo Alpha Beta, toma "webdouspuntocerismo") déixanme bastante frío.

Os resultados do buscador "clásico" compleméntanse agora con outros chegados de diferentes redes sociais como flickr ou a wikipedia, que se poden consultar a través de elegantes módulos en ajax. Aquí acaban as novidades, que por certo, xa estaban presentes en Searchmash, o buscador experimental de Google que tampouco me acaba de convencer.

É innegable que as ventaniñas de Yahoo!, Google, MSN, Google... modelaron a curta pero importante historia da web, ata o punto de que se botan de menos no mundo off-line. Pero se a web se fai máis participativa e semántica, iso tamén debería reflectir nestes atallos para acceder á información que supoñen os buscadores.

Máis alá de complementar os resultados con bonitiños cadros en ajax, o estado actual da rede debería permitir realizar búsquedas máis transversais, ofrecendo ó usuario un maior control da busca. Os grandes motores parecen son moi eficaces para búsquedas xerais, pero pola súa propia estructura silencian contidos máis específicos e puntuais. O éxito de Technorati foi un bo exemplo de que un simple listado xeralista non funcionaba ben no caso da blogosfera. Pero non creo eu que a solución pase por ollar a rede con diferentes perspectivas, usando un buscador para cada tipo de contido.

Tranquilos, que seguro que xa están a traballar niso agora mesmo un par de estudiantes no seu garaxe.

Deus vs Satan ¿Quen matou máis?

2007-04-09T11:33:00.000Z

Pois como xa se ten comentado algunha vez, non che sei por que demo ten Satán tan mala fama (¿Viches que bo xogo de palabras? "Por que "demo" "ten Satán...". Vale... Xa calo...).

Isto é algo que non sae nos catecismos, pero por se non te decataras, resulta que Deus é un enorme xenocida...

"Unos cardan la lana y otros llevan la fama". Eu son Satán, e métolle unha denuncia a Deus por invasión de competencias. Claro que entre o Diluvio Universal ou Sodoma e Gomorra, xa van alá boa parte dos 2 millóns. Considerando que todo iso ocorre no Xénese, ó principio da Biblia, case podemos consideralo un "ímpetu de xuventude". Tampouco sei se neses números se inclúen os que se carga no Apocalipse, o que me parecería inxusto (o que pasa nese libro non é xenocidio divino, é pura fanfarronería...) .

Así e todo, esas cifras parécenme unha exaración. Se non fora polo "toque divino" do tema, aínda pensaría que eses datos son os da Comunidade de Madrid e da Cope despois dunha manifestación.

Ollo, que se hai manipulación, seguro que ZP está detrás. Que xa sabemos que os masóns sempre se levaron ben co demo. Claro que despois disto, eu xa me creo todo....

mmmmmmmmusicas

2007-04-02T17:17:00.000Z

Pois polo visto, eu tamén caín nas redes do mmmmmmmúsicas!, o meme de videoclips para momentos de extremidade extrema, ou como din Elianinha ou a Besbellinha, simplemente música para foder.

Como non sabía por onde empezar, decidín facer algún tipo de acotación, polo que me decidín por unha que pode parecer rara, ¡pero que coño!, é tan válida como calquera outra. Así que vou escoller temas de bandas sonoras de películas ou series estreadas ou vistas dende o meu "amencer sexual". ¿Que? ¿Que che parece?

E antes de nada, unha aclaración. A miña inopia absoluta co inglés non me permite explicarlle a un peregrino sueco como chegar dende a Alameda de Santiago ata a Catedral, pero gracias a iso podo despreocuparme por completo da letra das cancións. Unha vez escoiteille unha gran frase a Javier Fesser, de Gomaespuma: "O máis triste de saber idiomas, é que entendes as tonterías que din as cancións que antes che poñían a cen".

En fin, non me enrollo máis, aí vai a miña lista:

1) The Pretenders - Brass in pocket

Lembras cando Bill Murray e Scarlett Johansson pasan media noite van o karaoke en Lost in Translation. Chámame hortera, pero non me digas que a suave voz de Chrissy Hinde non é perfecta para entrar en situación. Un clásico entre clásicos.

Só había que ver os olliños de Bill Murray que se derretía ante tanta sensualidade (no seguinte vídeo, a partir do 2'30). Por certo, que a canción que canta el, o "More than this" de Roxy Music, podería estar perfectamente na lista.

2) Bruce Springsteen - Secret Garden

Claro que sempre pode apetecer máis un comezo melódico, destes de facer aloumiños no sillón quentiños debaixo dunha man. Para iso, nada mellor que unha das baladas suaves de The Boss coa que Tom Cruise se ligaba a unha descoñecida Renee Zelwegger en Jerry McGuire.

3) The Who - Baba O' Riley

Pero se o que necesitas non é nin a sensualidade de The Pretenders nin o balanceo romántico de Springsteen, senón unha descarga brutal de adrenalina que prepare o ambiente para un polvo salvaxe, aí tés o mítico himno de The Who, que facía unha aparición estelar na primeira tempada de House M.D.

Esta realmente vale para calquera momento no que teñas que poñerte as pilas, sexa un sábado a medianoite ou un luns pola mañá na ducha antes de ir para o curro.

4) Beck - Everybody gotta's learn sometimes

Non son nada afecionado a Beck, pero teño que recoñecer que esta canción me chegou ó fondo dende a primeira vez que a escoitei en "Eternal Sunshine of the spotless mind", a sorprendente película de Michael Gondry e Charlie Kaufman (traducida como "Olvídate de mí"). Ideal para acompañar os movementos pélvicos en noites longas e intensas.

5) Thomas Newman - Any other name

E para rematar, a música ideal para "despois", para quedarse acurrucadiños e abrazados despois de tanta festa jolgorrio. É un dos temas principais de American Beauty, aquel que sona na famosa secuencia da bolsa de plástico. Para min é unha música de encrucillada, tanto me pode invadir unha enorme tristeza ó escoitala, como sentir moita paz de espíritu. Quédome con isto último, declarándoa música post-polvo ideal.

Agora paso o relevo a Bautista, Rabudo, Magago, a Gata Vagabunda e a Pirámide.

Esta semana, acompaña Elianinha

2007-04-02T14:14:00.000Z

Hoxe vou facer algo de corporativismo, pero ben merecido (aínda que moi mal pagado).

Eliana, Elianinha para o blogomillo, pasa por ser unhas das persoas máis hiperactivas que coñezo. É botarlle un ollo a súa axenda, e éntrame unha sensación de luns que non aturo. Entre o xornalismo, o teatro, a escola de idiomas, os estudios na UNED... aínda lle queda tempo para diversas actividades socio-culturo- político-filosofico-frikis. Onte mesmo deixounos proba do seu talento coa estrea da súa última obra de teatro, Metus Extremus, quen ten cú ten ten medo, da que supoño que dará conta e testimonio gráfico nas próximas horas ou días.

Pero aparte dunha moi boa contadora de historias (verídicas case todas xD) é unha grandísima compañeira. Non é peloteo gratuito (ben, gratuito si), creo que outros tamén poden dar fe. Pois iso, teatreira de corazón, un pracer traballar contigo.

A grandes preguntas, vagas respostas...

2007-03-27T00:10:00.000Z

O café que toma Zapatero custa 80 céntimos. Quen sabe, é posible que o café que toma el na cafetería do Congreso sexa bastante peor que o que me custa a min 1'10€ tódolos días, e que nin sequera poida levalo en vaso de cartón para mantelo quentiño. Tamén é posible que ZP sexa máis de manzanilla ou tila...

Sospeito que isto será o gran tema mañán. En todo caso, poucas conclusións máis podemos sacar desta primeira proba de "Tengo una pregunta para usted". Seguramente o outro gran titular (que no fondo, era case unha obviedade) sexan os "indicios de ilegalidade" que o Ministerio de Interior ve no novo partido rexistrado pola esquerda abertzale. Minucias, comparado co café do Congreso...

Este primeiro intento de TVE é positivo, como toda iniciativa que tente baixar ós políticos das súas alturas ficticias. Milá estivo á altura das circunstancias, dando tensión a un espectáculo moi necesario pero terriblemente antitelevesivo polo ritmo lento das respostas, redirixindo ós entrevistadores ocasionais que perdían o fío e endurecendo o debate en momentos puntuais nos que Zapatero comezaba a relamerse en exceso no seu propio talante.

Pero por moi instructivo que fose ver contras as cordas ó presidente do goberno contestando a preguntas reais, de extrema importancia, a proposta déixame un regusto amargo, como de proba fallida. Supoño que o formato se repetirá sen variación cando Rajoy pase polo estudio dentro duns días, non vaia ser que se queixe de trato discriminatorio e plantexe un boicot contra o moribundo Pirulí, pero en todo caso necesita un par de revisións.

En primeiro lugar, isto non é Francia. Chamame chauvinista, pero incluso Sarkozy despeinado , despois de durmir a sesta e con dous diazepam disoltos no colacao ten máis telexenia que calquera líder político español. Alí é completamente habitual ver programas similares, incluso máis atrevidos. Hai dous anos, o día despois da primeira volta das eleccións rexionais e municipais, na ex-canle pública TF1, destacados políticos franceses -entre os que estaba Ségolène Royal- debatían sobre o resultado sentados no medio do público que tamén intervía en ocasións puntuais.

Por iso un erro importante é importar un formato estranxeiro sen considerar que os nosos políticos están tan encantados coa melodía da súa propia voz que nin se estenden durante minutos sobre evasivas e obviedades. 2 horas para 30 e pico respostas (das 100 previstas) que se me fixeron eternas

Durante moitos momentos, Zapatero naufraugou entre o oceáno de palabras que debían facerlle de salvavidas. Para a próxima vez, non estaría mal colocarlle un micrófono retráctil ós 59 segundos, ou mellor aínda, unha bocina. É máis, propoño dende aquí que tras ese tempo, os 100 entrevistadores espontáneos poidan facer un minireferendum e se o político de turno non resulta convincente, unha trampiña se abriría baixo os seus pés, como naquel concurso estreado por Telecinco hai algúns anos. E fin da pantomima.Un turmix entre o elegante asamblearismo ateniense e ese coliseo romano que sempre tivo o seu puntiño épico. Polo menos, a política resultaría máis divertida, ¿non cres?

PostMortem: ¿É cousa miña, ou Zapatero parécese cada día máis nos xestos a Felipe González? Xa sei que é recurrente dicilo dende o día que lle gañou por un pelo a Bono a Secretaría Xeral do PSOE, pero agora os seus brazos e mans son un calco. Iso si, no que habilidade retórica, as comparacións son odiosas...

Matonismo planetario

2007-03-26T10:37:00.000Z

Tíñache boa razón o Axente Smith na Matrix orixinal: os seres humáns somos unha plaga vírica...

Plano secuencia

2007-03-21T10:51:00.000Z

Se o travelling é un movemento moral, ¿que se supón que é un plano secuencia de varios minutos? ¿unha relixión?

Adoro a De Palma. O De Palma de "Os intocables de Eliott Ness", "O Precio do Poder" e, sobre todo, "Carlito's Way". Pero incluso algunhas das súas peores películas sálvanse do inferno gracias a algunha proba de mestría destilada nun plano secuencia de varios minutos. Penso nun par de momentos na "Dalia Negra" (e mira que 20 minutos despois de vela metinme noutra sala para sacudirme o cabreo) ou no primeiro cuarto de hora de "Snake Eyes", tan intensos que despois deste shock é imposible recuperar a intensidade. ¿Por Deus? ¡17 minutos seguidos sen cortes! ¡Non creo que en toda a miña época de estudiante fora capaz de atender a algo tanto tempo!

Por iso admiro a xente como Allen ou Altman, mestres nesta arte da manipulación capaces de convertir un momento estático nunha pasarela de moebius. Tamén o cine made in Honk Kong (forma fina de dicir, "películas de chinos hostiándose") son boísimos nisto, mesmo se ás veces as "coreografías" son máis falsas que un billete de 30€ coa cara de Bush impresa. A seguinte secuencia forma parte da película "Thai Dragon".

Iso si, a forma de rematar a secuencia é un tanto cutre, pero que se lle vai facer. ¡Cantos diíñas de ensaio lles debeu levar!... Imáxinate que cando lles quedasen 20 segundos por grabar ó protagonista se lle da por resbalar nas escaleiras. Matalo sería pouco. Tarantino fai unha homenaxe en Kill Bill vol.1, xusto antes de que Uma Thurman se merende a 80 tipos da Yakuza.

Pero se hai un plano secuencia que me marcara, seguramente sexan os 4 minutos de "Sede de Mal" de Welles.

Orson Welles. Este si que debería ter montado unha relixión....

Búscase hipotecado (con experiencia)

2007-03-19T20:28:00.000Z

Teño na redacción a Elianinha buscando hipotecados. Di que é para unha reportaxe, pero eu creo que realmente é para darlles un bico e que se convirtan en Amancio Ortega ou en Emilio Botín (e casar despois con eles). O caso é que se reunes algún dos seguintes requisitos (ou se coñeces a alguén que os cumpra), e nolo comunicas estaremos eternamente agradecidos:

- Ter menos de 35/40 anos e ter contratada unha hipoteca.
- Ter máis de 65 anos e ter contratada unha hipoteca inversa (desas que o banco che paga a cambio de quedarse coa túa casa cando a palmes).

Podes deixar resposta nos comentarios ou no correo de Eliana (elimaral@gmail.com)

Graciñas de antemán.

O motivo dalgunhas cousas

2007-03-19T10:10:00.001Z

¿Que por que Windows se chama Windows? Eu pensaba ata agora que era polo seu innovador sistema de fiestras desplegables e maxi/mini-mizables (innovador comparado con MS-DOS, non co que ofrecía a competencia xa por aquel entón).

Claro que este tamén pode ser un bo motivo...

Vía: VistaRewired

Ola, son un Mac. Ola, eu son Hal 9000

2007-03-15T17:17:00.000Z

Apple non se prodiga en exceso polas nosas canles publicitarios. Claro que tampouco lle debe facer moita falta cando calculan que o marketing viral sobre o iPhone lle reportou o equivalente a 400 millóns de dólares en publicidade gratuita. Algún beneficio debía ter ser a maior fábrica de rumores do mundo tecnolóxico.

Seica os anuncios "Get a mac" (os do fulanoss que representan un Mac e un PC, este último cun asombroso parecido con Bill Gates) foron todo un fenómeno en Estados Unidos. Por aquí non gastaron un peso, pero YouTube xa lle fixo o traballo sucio. A chave do seu éxito debe ser o mesmo cóctel de divismo, elitismo e autosuficiencia -pero de indudable magnetismo- que reflexan Steve Jobbs e toda a familia dos mac, ipod e cia.

Claro que a parodia sempre se pode volver contra un mesmo. Pode que os mac sexan magníficos ordenadores se os comparamos cun PC, pero que pasa se facemos un versus contra o mítico Hal 9000 de Odisea 2001?

Parecidos razoables

2007-03-14T10:44:00.000Z

Hmmmm... Chámame susceptible, pero eu diría que este logo me lembra a algo. Fagamos memoria...

Con fondo branco aínda se parecen máis. Iso si, na defensa dos creativos da caixa de aforros galega, parece que o logo de Aramova, empresa de Delivering internet mobility, (se alguén me explica que significa iso exactamente, agradézollo) é máis recente, ou iso parece polo que din nesta páxina. De todas formas, non atopei moito sobre ela, xa que parece que foi adquirida por Birdstep technology, (a ese dominio redirixe a url aramova.com).

Sempre me gustou moito o logo de Caixanova, coa falsa cinta de Moebius formando un debuxo imposible, pero que aparenta ser completamente coherente á vista. Sexa casualidade ou non, a semellanza paréceme ben curiosa, así que se sabedes algo sobre o tema, agradézovos a información. ¿Alguén podería confirmar se o de Caixanova é efectivamente máis antigo?

Por certo, graciñas Marcos, alias Oteixugo, polo descubremento.

Buzoneo friki

2007-03-13T17:17:00.000Z

¿Cando foi a última vez que mandache unha carta en papel? Eu xa nin lembro, a verdade. No meu caso, e a pesar da falta de romanticismo que iso conleva, recoñezo que o e-mail sustituiu por completo ó sobre e ó selo.

Non sei que pasaría se Correos tomase medidas similares a US-POSTAL e fixera versións especiais dos buzóns como esta que lle regala a George Lucas polo 30º aniversario de Star Wars. Quizais me daría algo de vergonza que me viran dándolle de papear a R2D2 ou ó mellor faríame unha ilusión bárbara pasar ó lado de tal monumento ó frikismo. En todo caso, ¿non che parece monísimo?

E ti ¿a quen convertirías en buzón?

Vía: Neatorama

"Manda ti", acompañante da semana

2007-03-13T13:31:00.000Z

Noraboa a Zero Vacas, que acaba de poñer en marcha "Manda ti", un portal de vídeos de denuncia local. Nesta páxina podes ver unha presentación e a filosofía do proxecto:

"As novas tecnoloxías, o abaratamento dos custes de gravación, a difusión de programas de edición caseiros e, sobre todo, as posibilidades de distribución que ofrece internet, son factores que fan que hoxendía calquera colectivo poida ter a súa propia televisión. Isto é, de por si, bo para a sociedade democrática, xa que permite a actores até agora marxinados integrarse ao proceso audiovisual.

Colle o móbil, a cámara de fotos, a cámara de vídeo, fai unha montaxe de fotografías… E denuncia o que marcha mal no teu concello, no teu barrio. Denuncia a especulación urbanística, os vertidos, a destrución da costa, o nepotismo, a corrupción, ou simplemente o deficiente asfaltado dun camiño. Porque eles gobernan, pero ti mandas. Por iso, manda o teu vídeo, manda ti: zerovacas@gmail.com"

Ánimo para Zero Vacas e para o proxecto, que xa facía falta algo así neste país de tolos (e de listos que se fan pasar por tolos).

Alicia no País das Marabilllas, 1903

2007-03-12T18:54:00.000Z

Primeira versión cinematográfica coñecida de Alicia no País das marabillas. Simplemente deliciosa.

Vía: Capítulo 0

Outro espello roto

2007-03-12T11:33:00.000Z

Seguimos con Baudrillard, ou con parte da súa herdanza. No país dos simulacros, o enquisador é o rei (ou polo menos un importante señor feudal). De 300.000 persoas a 2.500.000. A Oxalá a miña próxima revisión salarial dependesen da COPE ou da Comunidade de Madrid!

Ata onde eu sei, nin a Teoría da Relatividade nin as incertas leis da Mecánica Cuántica se aplican o reconto das manifestacións. A realidade é máis simple, ó igual que no País de Oz, a realidade simúlase con lentes de cristais coloreados e con espellos rotos. Para o goberno e os seus apoios satélites, para a oposición, para os medios de incomunicación... o número de manifestantes real do pasado sábado resulta completamente indiferente (me es inverosímil, que diría un amigo meu): esas cifras xa forman parte da maquinaria da Política Ficción.

Cando a voz da cidadanía e o debate das ideas son sustituidos por guerras de bandeiras e de cifras e combates de gritos irracionais, a política fracasa para deixar paso a propaganda máis esteril. Só nos queda a victoria do simulacro, capaz de agochar baixo a alfombra as certezas máis extremas e dolorosas. Alí é onde queda a dor provocada pola barbarie de ETA ou do 11-M, alí queda a fenda provocada pola guerra de Iraq, alí quedan as víctimas do Líbano e a guerra de Haití, alí África e Lavapiés, os inmigrantes explotados e os obreiros enviados a puta calle por obra e gracia de regularización masivas... Todos estes gritos de dor silenciado pola maquinaria do ruido e do engano.

E nós, coma bobos, seguíndolle o xogo ós políticos e a toda a fauna que se fai rica por cebar ó bicho da crispación.

A estas alturas, deberían saber que o simulacro da realidade pode producir tantos monstros máis feroces que a razón mesma. Así que deixemos de xogar dunha vez coas cousas de comer.

Baudrillard

2007-03-12T10:10:00.000Z

Descúbresnos a falsedade deste mundo, e agora que che
comezabamos a dar a razón, déixasnos a escuras con ela.

¡Que cabrón!

Aínda así, gracias por todo. Sempre nos quedará a
hiperrealidade (ou non).

Nostalxia en 8-bits

2007-03-06T16:45:00.000Z

O meu bautizo no mundo das videoconsolas foi coa célebre NES, alá polo ano 89. Cando hoxe compras unha tés que invertir un ollo da cara para a máquina e o outro para os xogos e accesorios; coa miña NES en cambio, viñan dous mandos, dous xogos e unha pistola de infravermellos (adictiva, pero que non che servía de nada á hora de ó repelente can do Duck Hunt). Vamos, sacar da caixa, enchufar, sintonizar e listo.

Así que para lembrar os vellos tempos, un post nintendero. Esta páxina explora o que era para min unha verdade inadvertida ata este momento: SuperMario era en realidade un exercicio de propaganda soviética. A explicación apóiase sobre varias teses, tanto estéticas como do propio contido do xogo. Algunhas, omo o parecido entre Mario e Stalin, están un pouco collidas polo pelos (do bigote), pero pode pasar, cousas máis raras se teñen visto ;)

En todo caso, a alguén lle debeu parecer que a versión orixinal de Nintendo era moi pouco explícita, polo que preparou esta versión flash que recrea a Mario no mundo dos cogumelos asasinos cunha estética cercana á propaganda soviética.

O outro día, mentres vía un fragmento de Minority Report, non conseguín reprimir a risa cando Tom Cruise corre costa abaixo para que non se lle escapen os ollos polos sumidoiros. Se non viches a película, isto pode soarche raro, así que adianto algúns detalles (coidado: spoiler ata fin de párrafo!). No futuro de Minority Report, os 15 minutos de fama que todos ansiamos convértense nos 15 minutos de privacidade. Os escáneres de retina controlan cada paso que damos, así que os fuxitivos soméntense a operacións de cambios de ollos (literal) para burlalos. Tom Cruise ten que pasar por iso, pero debe conservar nunha bolsa os seus ollos orixinais por un motivo que debe ser moi trascendental pero que a nós non nos importa o máis mínimo. Nun momento da película cáenselle da bolsa e debe correr detrás deles. Se isto non che parece suficientemente ridículo, mira esta versión creada por un fan do Mario Kart, que pasa por ser un dos gifs animados máis rallantes que vin na miña vida!

E xa por último, se xogaches algunha vez ó Duck Hunt, aquel simulador de caza de patos, supoño que che fervía o sangue cada vez que deixabas escapar algún e o can se mofaba de ti sen que poideses facer nada para que calase. Pois xa podes vengarte do moi miserable neste remake en flash con gráficos clavados ó orixinal (ou case xD).

Aerolíneas virtuais Google Earth

2007-03-06T11:44:00.000Z

E a pesares da manía que lle collín na última semana a algúns elementos de Google (ler a entrada anterior), cada día me asombro máis coas capacidades e coa exactitude de Google Earth.

Aquí tedes un vó cun caza polos Alpes (perfecto para que vexamos a cima do Mont Blanc aqueles que nos cansamos subindo ata o mirador do Pindo... en coche).

E aquí a mesma excursión no Google Earth.

A exactitude é asombrosa. A este paso, os de google acabarán collendo cacho da tarta dos videoxogos, non só cun Second Life, senón tamén cun simulador de vó.

Vía: X-tray

Gracias, Raios Infravermellos

2007-03-05T17:00:00.000Z

En serio, este paréceme o mellor invento que vin en moito tempo. No meu entorno familiar e de amigos son coñecidos os meus riles con complexo de maracas. Dende hai algúns anos, cunha periodicidade que vai dos 12 ós 18 meses, a un deles (van alternando) dáselle por producir unha pedra o suficientemente pequena para que non poidan rompela con ultrasonidas e o suficientemente grande para que os meus uréteres parezan a entrada a Santiago un luns pola mañá. Se en vez de riles tivese ostras e en vez de pedras produciran perlas, aínda tería algún motivo para levar a dor con algo de satisfación. Como non é así, só me queda joderme.

Cada vez que ocorre isto, empezo a frecuentar as urxencias do Hospital Clínico na busca de algo de droja no colacao, e dicir, nolotiles, buscapinas e diazepam en vea, que é o único que pode aliviar o volume das miñas blasfemias. Claro que entre o diámetro ridículo das miñas veas, a súa querencia polas flebites, e as legañas das enfermeiras, acabo a tempada de pedras con brazos de yonkis. Na última crise acabei con 8 moratóns (un par deles solapábanse) que non daban moi boa imaxe na redacción.

Despois desta disertación egocéntrica, volvo ó fío: isto paréceme o mellor invento que vin en moito tempo. O dispositivo proxecta luces cercanas ós raios infravermellos que permite visualizar as veas sen importar idade, tono de pel do pacente ou pésima herencia xenética en cuestión de tuberías. As enfermeiras xa non poderán usar a socorrida excusa de "es q las tienes tan pequeñas [las venas] que no te las veo".

Tamén ten outras aplicacións como axudar no tratamento non invasivo de varices, así que supoño que como sempre, se popularizarán antes nas Corporacións Dermoestéticas que nos centros da Seguridade Social.

Vía: No puedo creer que lo hayan inventado.

Zoomquilt 2007

2007-03-05T11:55:00.000Z

Cada vez que vexo estas cousas, penso no moito que desfrutaría El Bosco con elas. O Zoomquilt consiste nunha sucesión ordeada de imaxes, na que cada imaxe contén a seguinte. Amosadas nun bucle pechado, crean a ilusión dun túnel infinito de imaxes.

Vira hai algún tempo a primeira versión que databa do 2004 e xa me dexara asombrado, pero recoméndoche que lle botes unha visual á última, elaborada por varias artistas nunha boa mostra de arte colaborativo.

Vía: Chuza!

Libre outra vez, cortesía de Blogger

2007-03-05T10:10:00.000Z

Como algúns de vos xa sabedes, o silencio que invadíu Crónicas de Oz nos últimos días non se debeu a un ataque de apatía, senón que é responsabilidade única da xente de blogger que nos tivo recluidos nunha celda acusados de facer spam.

Segundo parece, os robots de google pasaron por aquí e consideraron que o contido era de tan baixa calidade que só podía ser obra dun posteador basura que buscaba vender algún producto de segunda categoría como alongadores de penes. Vexan se non a excusa que me puxeron para impedir a publicación de entradas:

"Los robots de Blogger que previenen la publicación de blogs no deseados han detectado que su blog presenta características de blog no deseado. Los blogs que se comportan de este modo se denominan blogs spam y se pueden reconocer por su texto irrelevante, repetitivo o sin sentido."

Elianinha, coa vea sensacionalista que a caracteriza cada vez que ve o Tomate non tardou en clamar ó ceo ¡Censura, censura!, lembrando un episodio vivido nunha conferencia do director de marketing de Google España na que lle preguntamos pola súa baixada de pantalóns en China. O pobre directivo, que non vía moito máis alá do adSense, só foi quen de balbucear un nada convinvente, "bueno, yo creo que los chinos están mejor con Google que sin Google...".

E aínda que Elianinha esaxerou un chisquiño, a "detención" durou case 3 días, tempo que empregou Blogger en verificar que as probas aportadas polos seus robots non soportarían a burrocracia dun xulgado español. Despois dese tempo devolveron a custodia do blog sen dicirme cal dos tres requisitos incumpría para ser un blog spam (¿non ten contido irrelevante? ¿Non é repetitivo? ¿Ten algún sentido algo do que falamos aquí?).

En todo caso, a nota de desculpa enviada polo autodenominaao blogger team non vai poder evitar o inevitable. Non hai traza de síndrome de Estocolmo, así que está decidido: vou migrar a Wordpress. Xa o estivera sopesando seriamente antes de abrir Crónicas de Oz pero no seu momento pesou máis a ausencia de hosting propio e o sentimentalismo vinculado ó meu primeiro blog (tamén aloxado nos servidores de blogger). En todo caso, a decisión está tomada, e é mellor facelo agora que só hai que facer a mudanza de centenar e pico de entradas. Nas vindeiras semanas poñereime a iso, xa vos irei avisando e pedindo axuda ;)

PostMortem: Por certo, graciñas a todos aqueles que me expresastes a vosa solidaridade e ós chuzastes no adsense de Elianinha (que me prometera a metade da recadación mentres durase o secuestro por se necesitaba contratar un avogado). Que saibades que hoxe son 0'10€ máis rico gracias a vós. Snif, que emoción!

Mamoneo

2007-02-27T14:14:00.000Z

Si, efectivamente, estas son as noticias máis lidas de Elmundo.es. A captura é do venres pasado, pero o domingo á noite seguía sendo idéntico. Magnífico rendemento lle saca o Pedro Jota á filtración da entrevista a García.

E xa que non mo preguntas, vouche dar a miña opinión sobre o asunto. No momento no que me enterei da excusa de TVE para non emitir a entrevista, pensei honestamente que se trataba dun súbito ataque de responsabilidade por parte dos dirixentes do Ente, un modo firme e tallante co que o novo presidente pretendía marcar o territorio. Porque sexamos honestos, ¿alguén que coñeza a José María Gracía dubidou nalgún momento dos sapos e demos que podía soltar pola súa boquiña? Outra xente máis autorizada pensou algo moi similar.

Pero nestas chegou o inevitable. Horas despois da cancelación, o vídeo xa rulaba pola rede. Non por Youtube, senón na versión dixital de El Mundo. García non deixa títere con cabeza, pero máis alá do Imperio do Monopolio, os grandes afectados polas revelacións de García son todo o entorno político, mediático e económico da Dereita española, dende Aznar a Zaplana, de Losantos a Buruaga, de Villalonga a Florentino Pérez. Nin sequera el queda ben parado. Resposta durísimas que ben se merecen un par de condenas por difamacións e calumnias se García non pode demostrar o que dixo.

Si, pero ollo, porque nos corenta minutos non hai un só insulto, a excusa esgrimida por TVE para non emitila. Non só iso, senón que honestamente, creo que sería unha entrevista moi necesaria para que a xente tomase consciencia do mamoneo explícito entre políticos, empresarios e xornalistas.

Entón, ver que TVE prentede silenciar unha entrevista na que os principais damnificados son os protagonistas de telenovela da Dereita Ibérica descolócame. Ver que as poucas horas Pedro Jota é quen consigue a filtración e non ten reparos en primar os intereses económicos sobre a lealtade ós seus amigos desconcértame. Coñecer que a filtración pode ter sido facilitada polo propio director xeral de RTVE indígname. ¿A conto de que un programa financiado cos cartos de todos os españoles merece censura na TV pública, pero non ten problemas para encher a conta de beneficios dunha empresa privada?

Moito mamoneo hai por aquí.

Chuza! no acompañante da semana

2007-02-27T10:01:00.000Z

Un ano de Chuza! Coño, como pasa o tempo.
Como regalo de aniversario, esta tuneo da bandeira do "Eche-o-que-hai-ismo".

¡E noraboa tamén ó pai da criatura!

Polbo vs Quenlla. O gran duelo

2007-02-26T18:18:00.000Z

O noso polbo vive no seu acuario todo tranquiliño, afastado do mundanal ruido dos predadores. Sen molestar a ninguén, retirado da vida pública. Os coidadores, ociosos eles, decátanse que nestes tempos de minipisos de 30 metros cadrados non estamos para malgastar espacio, así que o polbiño vai ter que compartir acuario cun par... de tiburóns (ou quenllas, para ser máis enxebre).

Menos mal que a natureza é sabia e entende algo de xustiza poética
Por certo, ¿nos vos recorda o vídeo a campaña esta de "abrazos gratis"?

Viaxe ó límite do Universo Coñecido

2007-02-26T13:11:00.000Z

- ¿Oes, viches o capítulo de Futurama no que Fry chega ó límite do Universo e descubre que realmente non hai infinitos mundos paralelos, senón unicamente 2: o noso e outro onde a xente vai vestida de cowboys?

- Pois non, pero estaría ben facer unha película na que alguén chegase ata o límite do seu Universo para ver que hai realmente.

- Home, xa fixeron unha, "O show de Truman"

E nesas estabamos cando vimos que se non podía facer unha película decente sobre o tema sen documentarse con xeito. Así que cando nos demos conta, xa colleramos a saída á autopista cara ó límite ó Universo Coñecido. Como ben sabes, o camiño é bastante longo e tedioso, sobre todo se optas pola Autopista do Atlántico, así que tivemos tempo para divagar sobre a cuestión...

- Eu creo que ó final de todo, ten que haber unha porta xiratoria. Iso provocaría a impresión de viaxar por múltiples dimensións paralelas, os "deja-vu", as pantasmas, o sexyo sentido, as psicofonías... Todo serían ilusións de camiños diferentes, de saidas diferentes, pero realmente, non son máis que falsas impresións de movemento que se solapan no espacio...

- Ah, diso falaba un teórico da teoría das supercordas

- ¿O que oh?

Posto que o meu compañeiro non estaba familiarizado coa teoría das supercordas, explicarlla amenizou gran parte do viaxe, especialmente se temos en conta que eu tampouco estou familiarizado con ela.

Tras moito cavilar, chegamos ó convencemento de que aquela travesía só tiña 2 conclusións posibles:

1) Inexorablemente, atoparíamos algo que nos impediría seguir adiante.

2) Vagaríamos eternamente posto que non existe ningún límite nin fin deste Universo Coñecido. Claro que isto era unha hipótese estúpida. Se non existise tal límite, tampouco existiría a nosa viaxe ata ese límite, e se algo había de certo en todo aquilo, era que estabamos viaxando.

Así que unha vez que nos autoconvencemos de que a nosa viaxe non sería en van (e non sabes o a ledicia que nos invadíu nese momento) puxémonos a pensar que clase de obstáculo insalvable nos impediría seguir adiante.

Tendo en conta as múltiples imperfeccións deste Universo, seguramente teremos detrás de toda esta desfeita a man dalgún político ou burócrata. E de todos é sabido que non hai cousa máis apreciada polos burócratas e polos políticos que as sinais de advertencia e perigo. Por exemplo, "¡Coidado, fumar provoca fume!" ou "¡Ollo, España desvertábrese!". Así que convimos que non sería de estrañar atopar algo do estilo...

- Oes, ¿e se non somos máis que peóns, pezas que forman parte dun xogo no que nós non pintamos nada? ¿Se o libre albedrío non fose máis que unha ilusión mentres o azar nos arrastra polos designios duns dados cósmicos?

- Home, todo pode ser. Pero se é así, ¿ti que cres que atoparemos ó final?

- Quen sabe, quizais algo así...

Quizais por deformación profesional, quizais porque internet nos chuchou os miolos, quizais porque comezaba a faltar osíxeno na cabina, tamén demos en pensar que o Demiurgo Universal podería ser un pouco friki así que ó mellor atoparíamos algo do tipo

"GOOGLE UNIVERS, EN BETA DENDE O BIG-BANG"

"NON TEN SUFICIENTES PRIVILEXIOS PARA IR MÁIS ALÁ.
CONSULTE CO SEU ADMINISTRADOR DE SISTEMAS"

"GAME OVER. INSERT COIN TO CONTINUE"

Isto último sería realmente problemático, porque botando contas, o pouco que nos quedaba solto teríamos que invertilo en combustible para volver, e no Espacio Exterior non aceptan nin Visa, nin Mastercard (e ningún dos dous levaba a tarxeta de El Corte Inglés).

Pero o que de ningún modo podíamos agardar, era que tras cruzar medio Universo Coñecido, a única resposta que atoparíamos sería...

Acojonante...

Frente de Libertaçom do Grelo

2007-02-26T12:34:00.000Z

Acúmulase o traballo nas oficinas de patentes e rexistro de marcas. Se hai algunhas semanas xurdía simultaneamente en varios blogs galegos o F.LG., Fronte de liberación dos Galenecos, agora, da man de Andresolo, aparece o F.L.G, o Frente de Libertaçom do Grelo.

¡Esta si que é forma de libertar o país, carallo!

Vía: Zero Vacas
Enlace: O espaço de Andresolo no YouTube.

Arte encapsulado

2007-02-22T11:11:00.000Z

A xente de Laboratory 101, moi acostumada a facer recopilatorios e enquisas sobre anuncios, sacou unha recopilación dos que son para eles os 50 spots máis sorprendentes da historia. No primeiro lugar, temos o archicoñecido 1984 de Apple, que tamén ten o honor de ser considerado o mellor anuncio emitido durante a superbowl. No seu día só se emitíu unha vez, pero parece estar vivindo unha segunda xuventude dende a aparición de YouTube.

Case todos son anuncios moi espectaculares e de alto presuposto, as típicas pezas que as compañías encargan para os festivais de publicidade ou eventos deportivos importantes en Estados Unidos. Da lista de Laboratory 101, algúns dos meus preferidos son o 18 (especial para fans de Michael Jordan) ou "Human" de Johny Walker, colocado no número 2. Pero o meu preferido é "Emoción", de Audi, que fai un excelente uso da infografía.

Por suposto é unha lista subxetiva, que nin sequera pretende recopilar os mellores senón os máis sorprendentes, pero postos a buscar anuncios impactantes, eu boto en falta tres que se me quedaron gravados no celebro.

- "Liberdade de movemento", de Levi's
- "A vida é corta", de Microsoft Xbox

e, por suposto, non pode faltar:"Riqueza Mental", de Sony Playstation

Traducción: "Voy a decirte lo que me molesta del empeño humano: nunca me han cuestionado que yo sea humana. ¿Y tú? La Humanidad ya llegó a la Luna, pero yo no sé donde está Grimsby. Olvídate del progreso de otros. Aterriza en tu propia Luna. No importa lo que ellos consigan ahí afuera en tu nombre, sino lo que podemos sentir aquí arriba, en nuestro propio tiempo. Espabila. Ha llegado el momento de hacer, de experimentar las cosas por uno mismo. Y eso tiene un nombre: Riqueza mental."

¿Como é un eclipe de Lúa... na Lúa?

2007-02-21T17:17:00.000Z

Lembro ter toleado ó meu profesor de primaria con esa pregunta que, por suposto, non se molestou en contestar. Quedou nun caixón durante anos nun caixón, tempo durante o cal me adiquei a cousas menos productivas como estudiar unha carreira, engancharme a internet ou crear este blog. Finalmente, despois de tanto tempo, é precisamente a rede a que me da a resposta á gran pregunta. Aínda que ben pensado, resulta bastante obvio.

Posto que un eclipse de Lúa se produce cando a Terra se interpón entre ela e o Sol -impedindo que a súa luz rebote sobre a Lúa- aquilo parécese bastante a un eclipse de Sol, pero á inversa.

Imaxínate que estás na Lúa, nalgún fermoso cráter desfrutando da brisa cósmica. O disco solar irase agochando por completo trala Terra, pouco a pouco, pero sen provocar a escuridade absoluta. A intensidade da luz solar fará que a nosa atmósfera se convirta nun anel de lume incandescente ó tempo que o chan se volve vermello baixo os teus pés.

Se queres experimentalo, podes facelo nun par de semanas, para ser exactos na noite do 3 de marzo. Se non tés billete para ir ata alá, sempre podes experimentalo dende aquí. Non será o mesmo, pero un eclipse nunca deixa de ser un espectáculo, ¿verdade?

O retorno do Chupacabras

2007-02-21T11:06:00.000Z

Mira que había anos que non oía falar del, dende os tempos nos que o quiosqueiro me reservaba a "Más Allá" ou a "Año cero". BoingBoing faise eco da última fotografía do Chupacabras, ese ser da mitoloxía contemporánea que foi todo un fenómeno mediáticos nos 90 en América Central e no Sur de Estados Unidos. De alí prescisamente chega a foto dun presunto exemplar morto, concretamente de El Paso (Tejas) que se lembro ben era onde David Carradine non podía calar para sempre e lle fastidiaba un chisco a voda a Uma Thurman en Kill Bill.

Pouco coñecida por estes lares, a lenda do Chupacabras ben merece estar á altura do monstro do Lago Ness ou á autopsia do alieníxena de Roswell. Aínda que se comezou a falar del a finais dos 70 nos Andes Bolivianos, alcanzou a popularidade vinte anos despois, cando decenas de animales (especialmente ovellas, cabras e vacas) de Puerto Rico, México e Estados Unidos comezaron a aparecer mortos. Os cadáverese non tiña gota de sangue no corpo que parecía ter sido extraída a través dun pequeno burato. Ningunha ferida máis.

Non tardaron en aparecer os primeiros avistamentos que falaban dunha criatura de menos dun metro de alto, grandes ollos ovalados, rostro canino e bípedo. En plena febre milenarista, o chupacabras reunía todos os ingredientes para converterse nun ídolo mediático, chegando a utilizarse a súa imaxe para camisetas, chaveiros e toda a parafernalia turística. Diversas teorías tentaban botar algo se luz sobre a súa orixe, dende os seus antecedentes alieníxinas (como ET, pero con mala ostia, que viaxar tantos anos-luz deixa moita fame) ata que non era máis que unha secta satánica que levaban o entroido demasiado lonxe. Celoso da súa intimidade, negouse sempre a aparecer en fotografías ou vídeos cunha mínima credibilidade, así que incluso se montou a ruta do chupacabras para probar sorte.

Pero o Chupacabras non tardou en caer en desgracia. Visto con perspectiva, as auténticas víctimas do "Efecto 2000" foron todos estes fenómenos new age alentados polos medos milenaristas. Durante a segunda metade dos 90 multiplicáronse os avistamentos de ovnis ou de animais neomitolóxicos, pero unha vez chegado ó novo século, e visto que o mundo, mal que ben, segue a dar voltas como antes, todo este interese decaeu. Quizais se o Chupacabras se deixase caer un día destes polo Youtube, podería volver a desfrutar dos seus 15 minutiños de fama...

PostMortem: Entre o Chupacabras e estas ovellas, ¿quen credes que gañaría?

Enlace: O Chupacabras na Wikipedia

O espello roto: Ciencia e Fe

2007-02-19T16:49:00.000Z

Non hai moito, despois de ver no cine El Truco final, tiven longas charlas (algunhas comigo mesmo) sobre a Ciencia e a Fe. A raíz dun momento controvertido da película no que a Ciencia Ficción fai a súa aparición, cheguei máis ou menos a conclusión de que as diferencias entre Ciencia e Fe dependen do lado do escenario no que te atopes.

Se estás do lado do mago, se comprendes as claves internas do truco, todo se convirte en ciencia pura, escenificada cunhas gotiñas de espectáculo para impresionar ó persoal. Iso si, coida que non se che vaia a man, ou a mezcla pode resultar fatal. Pensa nos irmáns Lumière e a proxección de "Chegada do tren".

Se estás comodamente sentado na butaca desfrutando da función, podes entregarte por completo ó show preparado polo ilusionista. Se o teu cerebro tenta ir máis alá, e lle da voltas buscando explicación, estás perdido. Podes ter mala sorte e intuír a solución. Podes ter moi mala sorte e atopala. Nese caso, o sabor da victoria agriarase coa amargura da desilusión, ese ácido que corroe os soños infantís de ratos coleccionistas de dentes, repartidores de xoguetes disfrazados de borbóns ou canicas de cristal que che levan voando ó país de Nunca Xamais. Non te equivoques, destripar un truco de maxia é das peores cousas que che poden pasar, case tan malo como perder un libro que non remataches ou que che regalen o teu primeiro reloxo antes de tempo.

Se o teu cerebro segue cego e xordo ante as evidencias, podes rendirte definitivamente. "Vale, é maxia de verdade, non hai por que darlle máis voltas. O que acabo de ver é real, o pano metamorfoseouse en coello e a rapaza partíuse pola metade". Xa es un crente entregado a Fe. De aí a pensar que os dinosaurios apareceron de repente un martes á mañá, tres días antes de Adán e Eva, hai un paso.

É posible que non sexa tan fácil, especialmente se tiveches unha educación positivista ou as revistas de ocultismo chegaron a unha etapa excesivamente tardía da túa adolescencia. Para ti existe esa saída chamada ateísmo.

Haino de varios tipos. O ateo auténtico, cando non entendes nada pero estás absolutamente convencido de que un coidadoso engranaxe agochado sobre o telón negro de fondo desvía a túa atención o tempo suficiente para que a rapariga escape por unha trampilla deixando que outras dúas mulleres máis pequenas se metan na caixa despois de rodeala sixilosamente para meter brazos e pernas polos buratos que lles corresponde ó tempo que o ilusionista introduce a serra, fai o correspondente movemento vertical-horizontal, deixa pasmada á audiencia correspondente, conta ata 7 e medio e repite o proceso á inversa para que outra rapaza xemelga da primeira se meta na caixa despois de descender por unha tubería camuflada dende o alto do tellado e apareza sá e salva ante o abrumado público que expira un Oooohhh de satisfacción. Se sofres deste tipo de ateísmo é probable que acabes sendo infeliz ou incluso notario.

Claro que hai outra clase moito aínda máis perigosa, a dos ateos non practicantes, capaces de darlle a volta á tortilla según lles conveña. Serán capaces de convencerche de que a Santa Compaña é un invento de Fenosa; iso si, confían cegamente en que as claves de toda a creación están na Teoría de cordas, a pesar de que un neutrino lles poida resultar tan verosímil como o Espíritu Santo disfrazado de paloma repartindo cursos de idiomas en Pentecostés.

¿E toda esta parrafada a que vén? Pois a este gráfico de Boing Boing que expón as diferencias entre o método científico e a fe relixiosa á hora de validar unha idea. Estou de acordo en case todo, pero sen esquecer que a fin de contas, a Verdade non é máis que un espello roto...

PostMortem: Antes de que algún amijiño me acribille nos comentarios: Sigo sendo ateo non practicante e a Tª de Cordas tenme realmente entusiasmado ;)

Chamamento: ¡Víctimas de timofónicas!

2007-02-19T10:47:00.000Z

Uns compañeiros de redacción preparan estes días unha reportaxe sobre internet en zonas rurais ou semiurbanas. Se tedes algunha experiencia cabreante cos famosos teléfonos TRAC ou non podedes ter rede na casa por designios dalgunha joputante compañía, agradeceríavos que vos puxérades en contacto, via email ou nos comentarios.

Non fai falta que sexa a imposibilidade de poñer un wimax de 20 megas no alto dos Ancares. Polo que vimos ata o momento, aínda se dan situacións surrealistas nas que un pode ter un ADSL decente por pertencer a un concello e un veciño a 20 metros tense que conformar con internet via modem telefónico se non quere gastar unha burrada no satélite. Tamén están os casos nos que un ten que agardar 3 anos ata que poñan un par de postes para ter unha conexión de calidade mínima...

Graciñas de antemán.

Entroido estatutario

2007-02-19T10:35:00.000Z

Pásmate, pero empezo a pensar que Touriño, Quintana e Feijóo son os políticos máis sensatos da Península. Por acción indirecta ou omisión, pero iso é o de menos.

E é que ¿para lle imos dar voltas a un novo estatuto se parece que non lle interesa a ninguén? Se co catalán flipamos porque a participación non chegou ó 50% despois de todo o follón que se montou (molestando incluso ós xuices do Constitucional, que teñen un mal espertar que non vexas), agora en Andalucía rebasan a duras penas un ridículo 36%. ¿Para isto tanto ruido?

Vamos camiño dos catro anos dende que se abríu o proceso de reforma do modelo de Estado en España e a dicir verdade, un chega á estas alturas en saber moi ben a que veu tanto follón. O cacarreo infernal de políticos e medios de comunicación sobrevalorou un debate que a cidadanía non parece compartir. Ou non nos preocupamos de explicarlle ó pobo ó importante que son estas reformas ou resulta que o pobo é máis listo que os gobernante e os seus altofalantes.

Xa escoitei a varios políticos, sobre todo do PSOE, achacar á baixa participación a que estaban todos de acordo e polo tanto non había tensión polo resultado. Vamos, coma nun partido amañado a final de tempada. Considerando que no caso do Estatut case ninguén estaba de acordo e había máis tensión que nunha convención de hipertensos a excusa parece un pouco de garrafón. Señores, espabilade, que non hai máis volta que darlle: o noso discurso -políticos+medios- non interesa.

A medida que a política perde os seus ideais, vaise convertendo nunha complexa burocracia maquillada baixo capas e capas de marketing. E por moito show crispado que tentemos montar, non hai cousa que máis lle revente á cidadanía que a burocracia.

No fondo vai resultar que se Touriño, Quintana e Feijóo fuxiron do pacto como gato incendiado non foi por un "quítame de allá esa nación" ou un "ponme aquí un fogar de Breogán", senón que saben que os galegos preferiremos ir ó Entroido ou a praia antes que ir votar algo que non sabemos moi ben para que carallo serve. Ou si que sabemos, pero nos da un pouco igual. Non te estrañes se calquera día che din pola rúa "¿Un novo estatuto? ¿E logo o vello rompeu? Mira que na televisión din que co do cambio climático hai que reciclar e non malgastar".

A este lado do Telón de Grelos sómosche listos como en ningún lado.

PostMortem: A este paso, vou ter que abrir unha nova categoría cos titulares de Libertad Digital. "Dos de cada tres andaluces no respaldan el nuevo Estatuto"

Servicio técnico medieval

2007-02-16T11:55:00.000Z

Vin este vídeo no mesmo día en Neatorama, Microsiervos e Capítulo 0. Cada vez que o vía dicía "veña, Juanciño, reprime os impulsos do Corta/Pega". ¡Pero que Carallo! ¡É demasiado bo!

Adicado a Rubén e Iván, os nosos informáticos, con todo o cariño (que se lle pode ter a uns informáticos).

Saba para solteiros

2007-02-15T18:37:00.000Z

Post especial para San Valentín, +1 día.

Se es dos que lles tocou o día de onte a soas e a dúas velas, seguramente acabaches ata os mismísimos de tanta rosiña pola rúa, de tanto almíbar e de tanta parelliña acaramelada.

Pero non te preocupes, que tamén hai quen pensa en ti. Aquí tés esta magnífica saba para solteiros. Non da calorciño (para iso necesitas un edredón de plumas) pero algo é algo, ¿non?

Vía: No puedo creer que lo hayan inventado

Guerra de software: ¿De que lado estás?

2007-02-15T14:20:00.000Z

Software Wars é un moderno taboleiro de risk pero ambientado nas loitas entre distintas empresas e filosofías de software na actualidade. Como din en Microsiervos, algunhas zonas están bastante sobredimensionadas e outras moi subdesenvolvidas (fixádevos en Google), pero como divertimento friki, ten o seu punto.

Hai outras versión anteriores na páxina de Steven Hilton, o autor que dan idea das revoltas emprendidas polos "rebeldes" Mozilla -relevo do extinguido grupo de disidencia Netscape- e como o Imperio Microsoft tivo que multiplicar as frontes de combate dende o ano 98.

Vía: Microsiervos

Intrahistoria do xornalismo de investigación

2007-02-15T11:48:00.000Z

Os xornais que investigan a trama alternativa á oficial do 11-M e aqueles que se ocupan da contra-conspiración, deberían ver o seguinte vídeo para aprender cales son as normas básicas do xornalismo de investigación.

¿Como conseguir unha exclusiva? ¿Como xestionala? ¿Como poñer a proba o olfato sobrenatural que todo bo xornalista debe ter? Todo iso nestas condensadas secuencias de valor documental incalculable que deberían proxectar en toda facultade de comunicación (por favor, aguantade polo menos ata o minuto 5)

Vía: Vayatele

Chiste de loiras

2007-02-14T20:15:00.000Z

Creo que xa leva algún tempo circulando pero é moi bo. Un pouco longo e cruel de máis, pero este é un dos mellores chiste de loiras que lin xamais.

Xornalistas inspirados

2007-02-14T17:17:00.000Z

Vese que hoxe teño o día endogámico e non falo máis que de cafradas xornalísticas, pero non podo evitar colgar esta recopilación de gazapos de xornais e titulares "desafortunados".

Un par de exemplos

__
Enlace: La Pedrada
Vía: Menéame
Relacionado: Morderse la lengua (Instituto Cervantes)

13 fotógrafías que cambiaron o mundo

2007-02-14T12:21:00.000Z

Vía Neatorama, unha selección de fotografías que marcaron vórtices definitivos no século XX.

Como mostra, a foto que convertíu o surrealismo en real

A foto que destruiu unha industria

A foto que rematou cunha guerra pero arruinou unha vida

Enlace: 13 fotografías que cambiaron o mundo

De regalo co xornal, unha táboa periódica

2007-02-14T10:24:00.000Z

Supoño que a moitos de vós pasa algo similar. Cando comezou o asunto dos "peones negros" e a teoría da conspiración do 11-M impulsada por Luis del Pino, e alentada por El Mundo, a Cope, Libertad Digital... tentei seguila. Nunca me convencíu, pero home, si recoñezo que despertou a miña curiosidade.

Non sei en que momento pasou, seguramente foi despois do da cinta da orquesta Mondragón, pero o asunto empezou a aburrirme. En linguaxe televisiva, o serial saltara xa o tiburón, e convencinme que, igual que no caso dos Simpsons, por moitas tempadas que fagan, nunca volverei a desfrutar tanto como cos primeiros capítulos.

Pero os guionistas da serie seguiron no seu empeño, ata o punto de que agora hai que desempolvar o quimicefa e a táboa periódica para descifrar o xornal. Algo chungo lle pasa ó xornalismo se durante o xuizo polo maior atentado terrorista do país, os grandes titulares son estos:

ABC: La matanza de Madrid se perpetr ó sólo con Goma 2 robada de "Mina Conchita"

El Pais: Los peritos del 11-M no hallan sustancias ajenas a la Goma 2 ECO en el lugar del atentado.

El Mundo: Los peritos descubren un componente ajena a la Goma 2 Eco en los focos del atentado.

La Razón: Los peritos detectan en los explosivos del 11-M una sustancia presente en varios tipos de dinamita.

As: Samuel Eto'o dinamita al Barça (e nun blog: Samuel enciende la mecha)

De todo isto, salvo o último (que xa analizaremos outro día xD), podemos concluir:

1) "Lugar do atentado" non debe ser o mesmo que "focos do atentado". Ou iso, ou El Mundo ou EL Pais (ou os dous) minten, manipulan ou meten a gamba.

2) Os explosivos do 11-M tiñan unha sustancia presente en varios tipos de dinamita. Sinceramente, isto é unha revelación grandiosa que xamais se me tería ocurrido.

3) Non sei onde queda "Mina Conchita", pero non penso pasar alí as miñas vacacións.

4) Os medios están tan preocupados por non caer da burra que foron fustigando e emborrachando nestes meses que xa nin se enteran do que din.

Para o final deixo o meu preferido. A captura da primeira noticia que Libertad Digital tivo colgada varias horas dende onte á tarde:

Titular: El nuevo análisis de los restos excluye la presencia de Goma 2 ECO en los trenes del 11-M

Subtítulo: Ahora también hay DNT en la Kangoo, la mochila, Leganés...

Corpo: Los peritos que han analizado los escasos restos de los focos de explosión del 11-M han llegado a la conclusión de que todas las muestras contienen dinitrotolueno (DNT). Esta sustancia está presente en muchos tipos de explosivos como la dinamita Titadyn o la Goma 2 EC. Sin embargo no está presente en la Goma 2 ECO que, precisamente es una evolución de la anterior a la que se le eliminó el dinitrotolueno por ser altamente tóxico. La novedad ahora es que también se ha encontrado esta sustancia en las pruebas ajenas a los focos de explosión. Nunca antes se habló de su presencia en ellas. Hay otras novedades relacionadas con una muestra patrón que ya no tiene metenamina.

...
...
...

Ríndome. Pido comodín do público...

Sinceramente, entendo mellor as bases da mecánica cuántica e da teoría de supercordas que todo isto...

PostMortem: O peor de todo isto, xa veredes, será que calquera día destos sobresaltarémonos coa noticia do mozo de 15 anos que fixo saltar polos aires o seu colexio. Cando confese dirá, "¿os planos para facer a bomba? Saqueinos do xornal..."

Grandes tíos: Erástotenes

2007-02-13T19:01:00.000Z

En serio, hai xente que se merece estatuas e placas en moitos parques infantís e centros de saúdes. Porque a ver, ¿Como demos conseguíu Erastótenes, en plenos século III antes de Cristo, chegar a calcular a circunferencia da terra equivocándose nun miserable 1%?

"Siendo director de la biblioteca de Alejandría, leyó en un papiro que en Siena, actualmente Asuán, Egipto, en el mediodía del 21 de Junio un palo vertical no proyectaba sombra. Pero en Alejandría no sucedía esto, un palo vertical sí proyectaba sombra. Y se preguntó por qué. La primera conclusión que determinó fue que definitivamente la Tierra no podía ser plana, porque si así lo fuera, el Sol produciría sombras de igual longitud para ambos palos, sin importar de la distancia que los separaran (el Sol esta tan lejos que sus rayos son paralelos cuando llegan a la Tierra). Comprendió entonces que la única respuesta posible era que la superficie de la Tierra estaba curvada, y cuanto mayor sea la curvatura, mayor iba a ser la diferencia entre las longitudes de la sombra. (...)

Sabia que la distancia entre Siena y Alejandría era de aproximadamente unos siete grados a lo largo de la superficie de la Tierra, por la diferencia entre las longitudes de las sombras de los palos; si imaginamos los palos prolongados hasta llegar al centro de la Tierra, formaran un ángulo de siete grados. Este resultado es aproximadamente una cincuentava parte de los trescientos sesenta grados que contiene la circunferencia entera de la Tierra. Pero le faltaba un dato, la distancia entre Siena y Alejandría..."

¿E como resolveu ese problemón? Pois contratando a un pobre home para que medise en pasos a distancia entre Alejandría e Siena. Vamos, o Fermín Cacho exipicio, ou o famoso soldado Filípides que pasaba por alí antes de irse a Maratón. A distancia resultou ser de 5.040 estadios exipcios, uns 793 km. Aí facemos a regra de 3, multiplicamos Pi por 2, levamos unha e contamos ata 10 aguantando a respiración... E así conseguimos a cifra máxica de 39.614 km.

Máis de vinte siglos despois, os satélites artificiais concluirían que Erastótenes se equivocou só nun 1%, xa que a circunferencia terrrestre mide realmente 40.008 km.

PostMortem: Agora ben, para min, case é máis digno de admiración o tío que foi capaz de andar 800 km, sen perder a conta dos pasos que ía dando...
___
Enlace: El hombre mediocre
Visto en Menéame

Polar Rose: a imagovixilancia folsconómica

2007-02-13T12:31:00.000Z

Perdoa os palabros do título, creo que hoxe me levantei pedante. Aínda non sei se Polar Rose me ilusiona ou me inquieta. Por unha parte paréceme que supón un paso adiante moi notable na tecnoloxía dos buscadores, sumando algoritmos con redes sociais. Pero por outro, de confirmarse, creo que se comeza a bordear unha perigosa fronteira.

Polo visto, a empresa sueca Polar Rose ultima un proxecto capaz de identificar as persoas que aparecen en fotografías publicadas na rede. Para superar esta barreira tradicional dos buscadores (que nin sequera analizan as fotos, senón que se basean nas etiquetas ALT) creou o software "Bloom" que analiza cada imaxe na busca de cara de persoas, convertindo a imaxe 2D nun escaneado 3D.

Este sistema compleméntase coas etiquetas que os usuarios imprimen nas fotografías. Un plugin descargado -en principio, haberá versións para Explorer e para Firefox- situara unha rosa en cada persoa que apareza nunha foto. Ó pinchar na flor, terás opción de introducir o nome da persoa, no caso de que o sistema non a recoñeza, ó tempo que permite buscar outras fotos desa ou doutras persoas que se parezan a elas. Unha combinación de escaner futurista aderezado co toque flocsonómico tan "web 2.0".

Agora ben, se sistemas como Polar Rose se extenden, ¿podo evitar aparecer identificado na rede en contra da miña vontade? Si, certo, este problema xa se plantexa hoxe en día (¿podo evitar que me identifiquen nunha foto en flickr?) pero esta parece unha ferramenta moito máis poderosa polo seu enorme poder viralizador. Unha vez recoñecido e etiquetado o meu rostro, a miña privacidade sería inversamente proporcional á popularidade de Polar Rose.

Quizais pretender ter os meus 15 minutos de privacidade sexa poñerlle portas ó campo, pero eu que sei, tantos cambios xuntos, e eu vou tan vello, que non sei se poderei acostumarme...

Vía: Consumer.es Eroski

___

Postmortem: Non ten nada que ver, pero Polar Rose recordoume a MyHeritage, unha web que che escanea a cara buscando parecidos teus con famosos (ou famosillos). Hai tempo que non o probo, os resultados non son moi fiables, pero valían para botar unhas risas.

Coellos, serpes e xornalismo

2007-02-13T10:11:00.000Z

Se hai unha noticia que lles encanta ós profesores de 1º de Xornalismo é a socorrida "a noticia non é que un can morda un home, senón que un home morda un can". Supoño que por esa regra de 3, este vídeo, debería ser noticia.

Aí vai o frikivídeo do mes. Non vos queixedes, no que levamos de febreiro aínda me portei ben ;)

¿Será descendente do terrible monstro de "Os cabaleiros da mesa cadrada"?

Publicidade de impacto

2007-02-12T20:02:00.000Z

¿Como vos quedaríades se ides tan tranquilos pola rúa e de repente vos atopades con algo así? Supoño que anuncios espectaculares deste tipo deben saír moi, moi caros, e non sei eu se acaban sendo máis rentables que os miles de carteis "fotocopiados" que invaden as marquesinas dos buses.

Agora ben,teñen unha visibilidade e unha viralidade impresionante. Unha pena que non se vexan máis a míudo obras de artes como estas pola rúa. En París teñome atopado con algunha (non tan curradas como estas, iso é certo) pero aquí en Santiago aínda estou por chocar coa primeira. Tedes varias máis aquí (salta o aviso para impresión a traición, estades avisados).

WooooooW!!!

2007-02-12T15:15:00.000Z

Indo en coche esta mañán, escoito na radio:

"Si antes de viajar a Inglaterra, fuiste a clases de inglés, ¿por qué no haces lo mismo con el nuevo Windows Vista?"

"Si antes de conducir, te sacaste el carné, ¿por qué no haces lo mismo con el nuevo Windows Vista?"

Supoño que será unha boa mensaxe publicitaria para a guía que pretende colocarnos El Pais baixo o eslogan "Windows ha cambiado, que no te coja desprevenido", pero ¿de verdade isto é boa prensa para Microsoft? Nunha época onde creo que o usuario busca non complicarse a vida e que non lle rompan a cabeza, onde ata Linux buscar ser máis amigable e usable e a Google só lle falta servirche o café a través da web ¿que tal un sistema operativo equiparable a sacarse o carné de conducir ou a aprender inglés?

Windows cambiou, así que xa sabes, se queres probar o último monstruo sacado do laboratorio FrankenGates e IgorBallmer, non só necesitas unha maquina máis potente que Nacho Vidal con sobredose de viagra, senón que xa podes ir mercando unha enciclopedia...

E por certo, xeniais as frases que acompañan os anuncios en prensa, no máis puro estilo microsoft "nós nunca copiamos á competencia, de feito, son os programas da competencia os que nos copian, mesmo se eles saíron anos antes ca nos" (non é coña).

- ¡¡¡Puedo crear fácilmente un DVD profesional!!!
- ¡¡¡Puedo dictar mensajes de correo electrónico y documentos!!!
- ¡¡¡Mi equipo me avisa de los problemas y aplica automáticamente la corrección!!!

Poderíamos dicir que é cousa de El Pais, pero non teño ningunha dúbida de que detrás dos anuncios está a man do departamento de marketing de microsoft. Só hai que mirarlle para a cariña de sobredose de botox dos protagonistas dos anuncios de Vista en tele e prensa.

Como xa teño dito outras veces neste blog, nunca fun excesivamente partidario da filosofía pechada e elitista dos Mac. Pero que queres que che diga, no que é comunicación, danlles mil patadas onde máis doe, incluso burlándose de Bill Gates na súa propia cara. Cabreado con tanta complicación con Windows, e tanto discurso "con mac todo es fácil e intuitivo...", cada vez estou máis preto de caer no lado oscuro (bah, é coña, aínda me queda moito linux por experimentar antes diso)

Por certo, toda esta palabrería, resumida perfectamente nesta tira cómica de Joy of Tech (ampliada aquí).

Bottup: esta semana, de abaixo a arriba

2007-02-12T12:49:00.000Z

Despois da paradiña no Galpón de Breogán, esta semana retomamos camiño da man de Bottup, unha das aventuras de xornalismo cidadán máis interesantes e honestas que vin ultimamente. Detrás do proxecto están Pau Llop, Christian González e Daniel Basteiro que o definen como

Bottup es lo que ves a primera vista: un medio de comunicación online. Y lo que puedes ver por detrás si quieres acompañarnos: una red social. En Bottup el visitante tiene la opción de convertirse en usuario, la opción de activarse y después, de interactuar con el resto. En Bottup no sólo puedes estar informado de los temas que realmente preocupan al ciudadano, sino que puedes ser tú mismo quien dé a conocerlos. Y no sólo eso. Los usuarios de Bottup obtienen al registrarse su propio 'Carnet de prensa', desde el cual pueden gestionar toda su actividad: participar en los foros de editores, añadir su descripción personal, establecer sus temas a tratar favoritos y lo que es más importante: establecer contacto directo con otros usuarios conectando sus perfiles, siendo capaz de crear su propia red de colaboradores periodísticos.

Parece que un sopro de aire fresco comeza a entrar nas anquilosadas estructuras do xornalismo, cunha nova xeración de comunicadores ¿verdade que facía falta?

Simples palabras

2007-02-12T10:15:00.000Z

A etimoloxía é a etimoloxía, xa o sei, pero dubido moito que non houbese unha palabra máis axeitada que "paria" para falar dos inmigrantes do "Marine I".

¿Acaso non chega con deixar que os seus soños se oxiden no medio do mar senón que temos que rematalos coa navalla do diccionario?

Enlace: Captura da portada de Elpais.com onte á noite
Enlace: Nova en Elpais.com

Cen

2007-02-12T10:01:00.000Z

A relixión na crtvg

2007-02-08T18:56:00.000Z

Manolo Gago iniciou na súa bitácora unha conversa moi interesante que me gustaría recoller aquí. ¿Debe a CRTVG suprimir os programas relixiosos? El opina que a Igrexa xa conta cos seus propios espazos mediáticos para lanzar a mensaxe que considere oportuna sen necesidade de recurrir ós medios públicos. Non vou repetir todo o que se dixo alí, recoméndoche que o leas directamente, só que penso que sería un síntoma de madurez democrática se deramos separado dunha vez algúns anacronismos do pasado que vinculan Igrexa/Estado herdados, e este é un deles.

Malia todo, tanto nos comentarios da entrada como en Chuza! lin algunha opinión que xustifica a misa nos medios públicos especialmente pola súa labor normalizadora. Destacan que esta é a única vía para moita xente de ver/oír unha misa en galego.

E ti ¿que pensas?

Outra de anuncios

2007-02-08T13:53:00.000Z

O fío dos anuncios chinos para a prevención da SIDA dos que falabamos o outro día, a Gata Vagabunda mencionou outra campaña máis directa e agresiva se cabe. Neste caso son uns carteis franceses que xa teñen un par de anos, pero hai que recoñecer que son impactantes (pincha para ampliar).

Polo que vin nos comentarios hai quen di que se fai unha perversión identificando sexo con perigo. Non o creo, só hai que ver o lema "Sen preservativo, é co SIDA con quen estás facendo o amor".

A serpe pitón

2007-02-08T11:46:00.000Z

Esta é unha desas historias que me costa non meter no caixón das lendas urbanoides, por moito quen que mo conte sexa de fiar. Non a nombrarei antes de sometala ó polígrafo, así que de momento déixovos co relato máis ou menos completo.

"Un coñecido meu tiña como mascota unha serpe pitón. Era destas que che regalan pequeniña e que medra moitísimo ó longo dos anos. Era enorme, destas gordas. El levaba toda a vida con ela, así que non só a collía sen medo, senón que se lle enroscaba na perna subíndolle polo corpo e incluso durmía na súa cama.

Un día, esperta e ve que a pitón está ó seu lado, completamente estirada, tesa. De primeiras levouse un bo acojone, pero parecía que non lle pasaba nada e todo volveu á normalidade. Outro día, a pitón volveu aparecer igual, como un pao, deitada ó seu carón. E así outro e outro día. Finalmente, levouna ó veterinario a ver se estaba enferma. Tras contarlle a historia, o médico contestalle todo serio,

- Ben, vai sendo hora logo de sacrificala.
- ¿Que? ¿Pero por que?
- Pois porque che está medindo a ver se che pode comer."

100 palabras

2007-02-07T19:32:00.000Z

Ascensor de trabajo

Entró a trabajar en la empresa y, como no quedaba sitio, lo instalaron en el ascensor. Allí se quedó, en un rinconcito con un pequeño pupitre. Quienes subían y bajaban se extrañaron al principio, pero con el tiempo se acostumbraron. Le hacían bromas, intercambiaban confidencias, y cuando volvían de almorzar le traían un croissant. Pero sus superiores se quejaban. Decían que se distraía demasiado y que le costaba concentrarse en su trabajo. Vino a verle el jefe de personal, y en el tiempo que se tarda en ir desde el primer piso hasta el último, le comunicó que estaba despedido.

---

El Cobaya de Troya

Mi comunidad de vecinos lleva tiempo enfrentada con la del bloque de al lado, discutiendo como deben arreglarse unas tuberías del patio común. Les amenazamos con abogados, y un vecino les mandó algo parecido a un requerimiento, así que se dieron por vencidos. Como muestra de buena voluntad dejaron en nuestro portal la estatua de un cobaya gigante que habían fabricado entre todos. Nuestro conserje, que es tonto, la entró a la portería, y por la noche salió de su interior el presidente del bloque vecino, y al despertarnos ya había arreglado las tuberías como le había dado la gana.

Contos de cen palabras. (Nin máis nin menos ). Jordi Cebrián

Xente de palabra

2007-02-06T17:45:00.000Z

Os que seguistes os comentarios dunha entrada anterior saberedes que a xente do Galpón de Breogán quedara de conseguirme unha foto autografada da nosa venus Anne Marie Rivers. Pois ben, tardaron poucas horas en demostrarme que son xente de palabra.

Déixovos aquí un fragmento. O resto podedes velo clicando nel.

Gracias Galponeiros, xa teño póster que alumbre as miñas noites de morriña en alta mar ;)

Ser rico debería desgravar...

2007-02-05T21:15:00.000Z

- ¿Qué os parece que la Banca española haya batido otro año más su récord de beneficios?

- Muy bien, muy bien. A mi me parece perfecto. Yo creo que a esos hombres, a los grandes banqueros, empresarios... los Botín, Ortega... deberían bajarles los impuestos para que no se tengan que ir a Mónaco o a las Caimán. Es más, creo que ser rico, debería desgravar. Porque si lo piensas, los ricos nos salen baratísimos. Cuando tienen un problema estómago, se van a una clínica de Houston, cuando tienen hijos, los mandan a colegios de Suiza. Al Estado les salen baratísimos. El problema son los pobres, esos sí que cuestan dinero. No sé que vamos a hacer con ellos...

Miguel Ángel Aguilar, en Hora 25

PostMortem: A cita non é literal, pero é todo o aproximativamente honesta que lembra a miña memoria. Escoiteina no coche o pasado venres e pareceume brillantísima. Agora ben, teño medo que alguén a considere brilante de máis e se acabe facendo realidade....

Unha de anuncios

2007-02-05T17:00:00.000Z

Cando os fabricantes de automóviles viron o filón da publicidade emocional, Audi e BMW fixéronse cun trono do que aínda sacan rendas en festivais de medio mundo. Outras, como Mercedes e Volkswagen colocáronse nun segundo plano, con algunhas campañas moi brillantes, pero sen tanto éxito como as súas compatriotas. De Volkswagen sempre apreciei moito os anuncios para prensa, como este: "Gracias a nós, ata os dummies chegarán a vellos" (pincha na foto para velo en grande). O cal está moi ben, porque ese oficio é un dos máis jodidos que pode haber. A ver que aseguradora se fai cargo do teu caso...

Sei que son un anticuado, pero acostumado os vellos carteis de Mao, diría que estas dúas imaxes son da MTV antes de pensar nunha campaña gubernamental china en contra do SIDA. Será interesante ir descubrindo unha cultura tan poderosa a medida que se achegue 2008 e os Xogos Olímpicos de Pekín.

Vía: Motorpasion e Genciencia

O que fai un bo Corta/Pega

2007-02-05T13:28:00.000Z

Ó fío de Scary Mary (Poppins) ou O Resplandor dirixido por Spielberg, Giant Magazine reúne nunha lista os 10 mellores fakes de trailers. Subxetiva como toda lista, (teño visto algún que me gustou bastante máis) pero hai que recoñecerlle variedade de xéneros e de estilos. Bastante bo o nº1 da lista, Brokeback to the future, aínda que me quedo con Gangs of Sesame Streets, a reinterpretación do universo Barrio Sésamo da man de Martin Scorsesse.

Enlace: Giant Magazine

Esta semana, parada no galpón de Breogán

2007-02-05T10:33:00.000Z

Como di Zero Vacas, "ás veces dá a impresión de que a política galega é un asunto tan serio que tan só uns cantos escollidos poden falar dela. O ton debe ser grave, ben argumentado e serio, e é que a política non che é cousa de risa. ¿Como vai falar a xente en serio sobre política se antes non se pode rir un pouco dela?"

Corren tempos grises de homes grises. Por iso se fai difícil crer que a retranca se esvaeza agora que é tan necesaria para colorear a insulsa -pero indixesta- sopa de actualidade diaria. Menos mal que quedan batallóns que se negan á rendición, tamén no blogomillo. Aí tedes Galpón de Breogán, que se presentaba hai algunhas semaniñas co seguinte manifesto

Os autores desta web cremos, sinceramente, que os nosos políticos, culturetas e deportistas son tanto ou máis patéticos que os de todo o mundo, así ben merecen ser branco dunha parodia. Non obstante, dende o terrible rapto dos galenecos perdimos xa toda esperanza de que alguén vaia acometer tan necesario labor, así que, fieis o espírito dos tempos, decidimos facelo nós mesmos. Aquí falarase de todo un pouco, de luns a venres e sen nada que se pareza a unha liña editorial. Por iso somos un galpón, un caixón de sastre, porque o único que os cinco pais desta criatura temos en común é a irreverencia e as ganas de falar do que pasa entre o Padornelo, a Raia Seca, o Atlántico e o Cantábrico. Disfruten deste vicioso cabaret.

Eu engancheime a eles coa retransmisión da sit-com que Tou, Quin e Fei representaron hai unhas semanas en Monte Pío-Pío. O humor éche o que ten, non só é necesario, senón tremendamente adictivo.

Phillias e lobbies

2007-02-02T18:40:00.000Z

Non che queda honestidade ningunha no mundo. Agora, ata Phill se nos vende ós progres melenudos do cambio climático. Pobre lobby das petroleiras...

¿Queres ser Bomberman?

2007-02-01T13:43:00.000Z

Bomberman foi un dos xogos cos que me enganchei o mundo dos videoxogos, alá polo ano 89. Anda que non teño pasado horas enganando os globos laranxas (que parviños eran...). Pasa por ser un dos xogos con máis versións ó longo destes anos, pero ningún coa frescura e diversión do orixinal das consolas de 8 e 16 bits. Cos anos, iso de ir tirando bombas polo escenario deixou de parecer tan inocente, e supoño que os gráficos hiperrealistas e as 3D non lle viñeron moi ben.

Agardaba con impaciencia a que algún programador o actualizase con xeito para a Wii, pero parece que se lles adiantaron estes estudiantes da Universidade de Aaborg (Copenhague). Bomberman Evolved rastrea o movemento dos xogadores gracias a unha enigmática webcam de esfera de espello (metade ollo de Grande Irmán, metade bola de discoteca) para introducilo no xogo. Pena de non poder sacarlle moito rendemento no meu minipiso...

Un post irritante

2007-01-31T17:54:00.000Z

"Jeux chiants" reune unha serie de xogos flash para desfrutar na oficina que che farán odiar aínda máis ó teu xefe, ó contable que che ratea o soldo e a ese compañeiro que cada luns che conta o novo chiste sen puñetera gracia que aprendeu a fin de semana.

Teñen xa o seu par de aniños, pero seguen sendo tan irritantes como o primeiro día. E tremendamente adictivos. Como exemplo, este que combina as nocións mínimas de equilibrio cun miniarkanoid. Eu cheguei ó nivel "Non está mal... sobre todo se tés menos de 3 anos". ¿A canto chegas ti?

¡Eureka! ¡Gol!

2007-01-29T20:59:00.000Z

O partido non destacou pola súa brillantez, resultando aburrido, con excesivo predominio da táctica sobre o talento. O seleccionador xermano, Martín Lutero, tentou sen éxito darlle máis profundidade ó seu equipo cambiando a Wittgenstein por Karl Marx. Só a habitual garra e agresividade ofensiva de Nietzsche, que a piques estivo de ser expulsado, tentaba saírse do aletargamento xeral.

A escasos segundos do final, e cando todo o mundo se preparaba xa para a prórroga, unha xenialidade de Arquímedes decidíu finalmente a favor de Grecia. A súa galopada acabou co remate en posición máis que dubidosa de Sócrates. De nada valeron as protestas alemanas. O capitán Hegel defendíu que o gol era en realidade un engadido apriorístico imposible de demostrar. Kant sostivo que se temos en conta o imperativo categórico, o gol só podía existir ontolóxicamente na imaxinación dos presentes. Para Marx, Sócrates estaba clarisimamente en fóra de xogo. Pero o árbitro Confucio, ben asistido polos liniers San Agustín e Santo Tomás de Aquino, limitouse a pitar o final de partido.

A continuación, as alineacións dos equipos e os últimos minutos de partido.

Alemania: Leibniz, Kant, Hegel, Schopenhauer, Schelling, Beckenbauer, Jaspers, Schlegel, Wittgenstein (Marx, min.86), Nietzsche, Heiddeger

Grecia: Platón,Epicteto, Aristóteles, Sófocles, Empédocles, Plotino, Epicuro, Heráclito, Demócrito, Sócrates, Arquímedes

Levaba tempo querendo postear este vídeo dos Monthy Pyton, pero sempre se me pasaba. Hoxe volvín topar con el, así que é unha boa ocasión para amañar o erro histórico.

Tutorial de HTML para o Mundo Real(tm)

2007-01-29T17:10:00.000Z

Lección 1: Poñer cursiva - Quitar cursiva

Vía: Yo programador

Última hora

2007-01-29T13:26:00.000Z

Portada da web do Ministerio de Cultura, sección "Última hora" (hoxe ás 13h).

Sen dúbida, unha noticia de gran trascendencia...

Gracias a Eliana polo soplo ;)

Imaxinando a décima dimensión

2007-01-29T11:13:00.000Z

¿Lembras cando a Homer lle dan venadas e se obsesiona durante semanas con algo e non hai quen lle saque a teima? Por exemplo, cando quere emular a Edison ou se pecha durante días para facer unha maqueta da central nuclear. Pois eu son igual.

Cada certo tempo, cae algunha web ou algún libro entre as miñas mans que me introduce nun tema e non hai quen mo saque da cabeza durante unha boa tempada. Ó cabo dunhas semanas, desaparece sen previo aviso ata pasados varios meses ou incluso anos. Cando me da, os meus pobres amigos, tan sufridiños eles, suspiran a fondo e soltan un "xa estamos outra vez".

Agora levo dende decembro coa Teoría de Cordas, a velocidade da luz ou as múltiples dimensións do universo. Temas que me atraen dende hai moito tempo -a nivel divulgativo/filosófico, vamos, de espectador de Redes- pero nos que sempre me acabo perdendo. Seguramente coa intención de que se me pase pronto, recibín como regalo de Reis "O universo elegante", libro de Brian Green que me ten completamente enganchado.

O que máis me gusta é a necesidade de romper barreiras mentais, de ter que entrar no xogo do "dende pequeno aprendiches como mirar, como pensar, como comprender... Esquéceo, non serve. Vamos aprender xuntos outra forma de facelo". Unha mostra: as dimensións. ¿Serás quen de imaxinar máis alá da terceira dimensión ata chegar á décima? (vídeo en inglés)

Xa sei que é chungo. Eu pérdome nalgún lugar entre a 5ª e a 6ª e non é cousa do inglés. En Malaciencia tentan facer unha aproximación textual. Por certo, a animación é a traducción gráfica do prólogo de "Imagining the thenth dimension", de Rob Bryanton.

Un post relaxante e contemplativo

2007-01-26T19:16:00.000Z

¿Estresado? Respira fondo e tómate un par de minutos para pasar pola web do fotógrafo Graham Jeffery e contempla a súa galería de de fume coloreado (non, non tomei nada raro).

Déixanme a mesma sensación de serenidade que as esculturas líquidas de Martin Vaugh.

¿Por que bostezamos?

2007-01-25T18:58:00.000Z

Supoño que todos temos preguntas recurrentes sobre as que volvemos cada certo tempo. O eterno retorno, que diría Nietzsche. Unha das miñas favoritas é ¿por que bostezamos?

As respostas que recibín foron variadas ó longo dos anos, dende o "porque estamos cansos" co que miña nai de pequeno me despachaba para a cama anos ata o "porque el cerebro detecta una falta de oxígeno en el organismo" do meu fugaz paso pola facultade de Psicoloxía. Ata agora, ningunha delas me convenceu, tampouco a explicación da wikipedia, así que eu sigo acumulando curiosidades sobre o bostezo.

Hoxe mesmo atopei este texto nunha vella entrada de microsiervos:

"¿Has pensado alguna vez acerca del hecho de bostezar, por ejemplo? Bostezar es un acto sorprendentemente poderoso. Sólo porque hayáis leído la palabra «bostezar» en las dos frases anteriores -y los dos «bostezos» adicionales en esta frase- buena parte de vosotros probablemente bostezará en los próximos minutos. Yo mismo he bostezado dos veces mientras escribía esto. Si estás leyendo esto en un lugar público y acabas de bostezar, lo más probable es que una buena parte de aquellos que te hayan visto bostezar esté también bostezando ahora, y que una buena parte de las personas que vean a la gente que te vio bostezar a ti estén también bostezando, y así sucesivamente, en un círculo de bostezos cada vez más amplio.
Bostezar es increíblemente contagioso. He hecho que algunos de vosotros bostezarais simplemente escribiendo la palabra «bostezar»."

¿Que? ¿Ti tamén caíches? Veña, non me mintas ;)

¿Un metaverso da man de Google?

2007-01-25T16:07:00.000Z

¿Estaráselle a quedar pequecho o Mundo Real(tm) a Google? A verdade é que no GooglePlex non teñen un pelo de parvos e saben por onde se moven as grandes oportunidades. De momento non é máis ca un rumor pero non me extrañaría nada que se confirmase en poucos meses. Parece que pensan en dar ó salto ós metaversos virtuais baseados na interración social (do tipo Second Life) creando un videoxogo propio... ¡baseado en Google Earth!

De feito, poderían usar a ferramenta de creación 3D Sketch Up , un programa que adquiriron hai poucos meses, que permite facer gratuitamente construccións tridimensionais en G.Earth dun modo moi intuitivo e sinxelo. ¿Un universo virtual baseado na "xeografía real reinterpretada," onde os avatares poidan viaxar no tempo e no espacio, interactuar e intercambiarse fotos e vídeos con Gtalk e Gmail, apuntar as citas en Google Calendar, ver clips de Youtube en minicines...? E iso sería só o comezo. Pensa en todos os servizos como Panoramio ou Wikipedia que comezan a integrarse en G.Earth ou ter este metaverso dispoñible no móbil ¿Por que non?

Seguro que tería moito atractivo como rede social e un potencial publicitario enorme. ¿Ti que cres? De momento déixoche este vídeo coa reconstrucción virtual da cidade de Denver en Google Earth.

Vía: Google Dirson
Enlace: Manolo Gago fala sobre Sketch Up

O iPod cómese un BigMac

2007-01-25T13:18:00.000Z

Se non lembro mal, foi Eliana a que me falou hai uns días por primeira vez do Índice Big-Mac. Non me acordo das súas palabras exactas, así que non creo que lle importe que faga un copia/pega da Wikipedia

"La publicación semanal británica The Economist ha elaborado el índice Big Mac, que consiste en comparar lo que cuesta un menú Big Mac, el más famoso menú de la cadena McDonald's de restaurantes, en todos los países donde se elabora para, de esta manera, poder comparar los costes de vida en cada país y saber si las monedas están sobrevaloradas con respecto al dólar estadounidense. (...) El índice no puede predecir la relación cambiaria con exactitud, pero llega a convertirse en una sencilla herramienta analítica para una teoría económica accesible."

Ben, pois por ese estraño fenómeno da sincronicidade, volvo topar agora co famoso índice. Resulta que un banco australiano vai mudar o BigMac polo iPod. A clave parece ser que o mp3 supervendas de Apple se frabrica maioritariamente en China, mentres que MacDonalds elabora hamburguesas en moitos países, o que pode variar lixeiramente os prezos. Supoño que haberá algunha razón máis. Eu polo de pronto encóntrolle algunha pega. Por exemplo, ese cabreante apego dos fabricantes de electrónica a facer a conversión 1$=1€ ou a política de aranceis e canons que se aplican de forma diferente en cada rexión económica.

En todo caso, non serei eu quen contradiga a un banqueiro australiano xD

Antena 3 apúntase ó fenómeno YouTube

2007-01-25T11:29:00.000Z

Parece que os chamados "medios tradicionais" queren aproveitar o tirón da web2.0 e do vídeo comunitario. Algúns programas de La Sexta e de Cuatro apóianse dende os seus inicios en vídeos sacados directamente de internet e noutros enviados polos usuarios. Un cóctel dos formatos zapping, Vídeos de primera, Impacto TV con algunhas gotiñas de YouTube/Metacafé. Non era especialmente novidoso.

Antena 3 vai un pasiño pequeno máis alá con TuClip.com, un sistema para que os usuarios manden pequenos clips de vídeos por internet ou por MMS. Ademais de colgarse na páxina, o material pode ser emitido nalgún dos programas de máis peso da cadea: os informativos, Espejo Público, 7 días 7 noches, En antena ou Buenafuente. E por certo, non pagan nada mal. 100€ por cada vídeo emitido en TV e un premio de 700€ para o mellor da semana. Claro que dende a perspectiva da cadea tamén resulta moi rentable se o contido consegue ter unha mínima calidade.

Haberá que estar atentos ó material enviado/seleccionado. Moito me temo que bastantes se emitirán baixo rótulos do tipo "parejita pillada in fraganti en la playa" ou "espectacular accidente de tráfico". Sería unha pena, para iso, case podemos quedar como estamos...

A fame inscaciable dos 3 grandes buscadores

2007-01-24T13:10:00.000Z

Nos últimos anos vimos como os grandes buscadores de internet se convertían en xigantes multifuncionais. A mellor proba é Google e toda a súa serie de funcionalidade. Creo que en canto consigan poñer en marcha un programa que descargue café vía wifi serei quen de realizar todas as miñas actividades diarias a través dos seus servizos e programas.

Este gráfico interactivo bastante completo amosa as inversións e adquisicións dos 2 grandes buscadores, Yahoo! e Google, que foron incorporando ós seus portais. Tamén inclúe a Microsoft, algo que na miña opinión sesga un tanto a comparativa, pois aparecen operacións que teñen que ver con outras áreas devinculadas do buscador. En todo caso, da idea da magnitude que están a coller estes 3 xigantes da informática.

Vía: Genbeta

Pac-bath

2007-01-23T15:51:00.000Z

Se non podes deixar a consola portátil incluso no baño, plantéate contratrar o decorador desta xoia...

... e un bo psicólogo.

Unha oferta que non poderá rexeitar...

2007-01-23T11:21:00.000Z

Non sabes que atracón me metín esta fin de semana. As tres partes de El Padrino seguidas! Ben, seguidas, seguidas, non. A primeira o sábado e as outras dúas o domingo. Era unha vella aspiración que tivo que agardar a que unha alma caritativa me regalase o fantástico pack con toda a saga, pero a espera valeu a pena.

Había algúns anos que non vía ningunha delas, e coño, ¡que boas son as dúas primeiras! Máis de seis horas nas que non deixas de percibir o olor e sabor a clásico crepuscular. Cine tráxico do bo, ese que se deleita na fin dunha época para uns personaxes inadaptados ante o seu destino calcetado con balas de plomo. Cine de gangsters odiosos e déspotas que malia todo non podes deixar de amar e admirar. Levo tres días coa melodía de Nino Rotta tatuada no cerebro, con esa mezcla de melancolía e fatalidade que marca cada paso do descenso ós infernos dos Corleone.

E sobre a terceira, pois mira, é bastante mellor do que a lembraba (pero é evidente que se fixo pensando máis na recaudación que na factura artística). Sigo pensando que é innecesaria; pero se a tomas aisladamente, é unha boa película de suspense. O seu problema é que a saga non é unha triloxía, xa que queda suficientemente pechada ó final da Parte II. A nova xeración Corleone que rodea a Al Pacino non ten o carisma nin a forza necesaria para sustituir ós Brando, De niro, Caan, Duvall, Cazale, Starsberg...

Iso si, definitivamente, é mooooooito mellor que Sofía Coppolla se siga adicando exclusivamente a dirección e deixe o da actuación para unha vida futura...

PostMortem: Unha experiencia interesante, aínda que con certo punto de masoquismo, é ver a 3ª parte subtitulada cos comentarios de Francis Ford Coppola, plagados de "este es mi tío Frank dirigiendo la orquesta...", "aquí está mi primo Johnny con la famosa escopeta lupanna", "ahí vemos a mi nieta Mary en brazos de mi hija Sophie". Unha ollada ós créditos confirmaracho: o apelido Coppolla sae nada máis e nada menos que 27 veces...

A fina liña entre política real e virtual

2007-01-22T16:05:00.000Z

Ségolène Royal e Jean Marie Le Pen abren sucursal en Second Life. A carreira pola presidencia francesa traspasa o Mundo Real(tm) para chegar o metaverso virtual máis cool do momento. No caso de Ségo, autoproclamada paladina da Democracia participativa, non sorprende este salto. De feito, o que me estraña é que non tivese xa o seu rincón aberto ata este mes.

Máis raro me resulta imaxinar ó octoxenario Le Pen dando un discurso ós despreocupados avatares de Second Life. Certo é que o seu partido é dos que mellor usan o marketing viral como antídoto ó cordón sanitario imposto polo resto de partidos. Polo visto, a iniciativa non tivo moi boa acollida e a sede virtual do Front National foi saboteada nun par de ocasións, algo reprochable e contraproducente, pois dalle a Le Pen máis carga para o seu habitual discurso victimista. (Nota cruel: Ó mellor podería atopar máis comprensión entre os orcos do World of Warcraft).

Royal en cambio parece saber onde se mete, consciente de que ten moita simpatía gañada na rede. Candidata de indudable blogoxenia (perdón polo palabro...) parece sentirse incluso máis cómoda na realidade dixital que na "física", onde o seu escudo de bloggers non pode protexela dos adversarios que medran como setas moi preto dela. Nas vindeiras semanas veremos se Internet é a súa rede de salvación ante os primeiros problemas serios que se lle presentan ou se os ideais da alumna europea aventaxada de Howard Dean comezan a desinflarse.

Para o equipo de Sarkozy a iniciativa de Ségo é ridícula ó levar a campaña a un universo virtual cunha presencia francesa case marxinal. Non tardarán en preguntarlle a Royal se está máis preocupada polos problemas dos avatares que dos franceses de verdade, ou se pensa aportar solucións virtuais ós problemas reais da vivenda, paro, educación...

E terá que respostar, pero o de Sarkozy parece a pataleta de quen ten a batalla perdida de antemán nun terreo descoñecido por completo. Vamos, o conto da raposa e as uvas. Certo que o escrutinio non se decidirá polo votos recaudados en Second Life e que se trata máis ben de proxectar unha imaxe de modernidade e conexión coa xeración web. Pode parecer un xesto demagogo e mercadotécnico, baleiro de interese real, pero non se debe despreciar a forza destes símbolos. A cidadanía agradéceos bastante, nunha época onde a maioría dos políticos non se molesta nin en parecer populistas...

PostMortem: Metaversos virtuais á marxe, parece descartado o que pasou hai 5 anos, cando Le Pen aproveitou a división da esquerda para colarse na segunda volta das presidenciais. A día de hoxe todo se reduce a un duelo Royal/Sarkozy, pero non deixa de ser preocupante que a súa intención de voto non baixe do 15%, igual que en 2002. Parece un chan electoral firme, contradicindo as teses que afirmaban que todo se debía ó voto protesta.

Perspectiva

2007-01-22T11:10:00.000Z

"Estoy dispuesta a perdonar a Zapatero. El no podrá entenderlo y pensará con soberbia que quien soy yo para tener que perdonarle, pero tiene que saber que me ha hecho más daño que los terroristas que me mutilaron, a los que desde hace muchos años, he perdonado."

Fragmento dunha entrevista de La Razón a María Jesús González, nai de Irene Villa.

Respeto a dor desa muller, pero fáiseme moi difícil entender como podo vivir no mesmo país ca ela. ¿Como é posible entender a vida, os problemas, os conflictos de forma tan pouco semellante? ¿Tan diferentes son os lentes cos que ambos miramos a realidade? O abismo é tan profundo que se fai difícil aceptar que todo é relativo, que todos temos parte de razón e que ningún dos dous está realmente equivocado.

O escriba autómata

2007-01-22T10:36:00.000Z

Como din en Xataka, este ben podería ser un dos primeiros autómatas humanoides. En todo caso, deberíamos contemplalo como unha das impresoras máis inquietantes da historia.

Foi fabricado polo ano 1772 e é quen de escribir caracteres en calquera lingua (supoño que das que coñecían por aquel entón) gracias a unha roda na que se seleccionan e almacenan nunha lista, permitindo así escribir frases completas. Unha vez seleccionadas, o autómata molla a pluma no tinteiro, sacúdea para non manchar o papel e escribe. Incluso sgue o texto cos ollos ou se detén un par de segundos para "pensar" que escribir a continuación.

Composto por 6.000 pezas diferentes, o reloxeiro suizo Jacquet-Droz -experto en autómatas- tardou 6 anos en terminalo. Aquí tedes outro vídeo que explica o seu funcionamento (o audio está en francés). Máis que un antecedente directo dos robots Asimo, parece unha sofistaquídisima caixa de música, pero non me digades que non é absolutamente inquietante...

Vía: Fogonazos

Sinfonía en Pi menor

2007-01-18T19:41:00.000Z

Xa Arquímedes se sentía fascinado por el, así que por algo será. E aínda que eu sexa máis do número Phi (con esta frase acabo de condearme ó inferno friki), hai que recoñecer que ese 3'141592... que aprendemos de pequenos ten algo especial. ¡Se ata hai un Día mundial da aproximación a Pi!

Ben, pois se nalgún momento pensaches en tatuarte o famoso símbolo, isto vaiche encantar. Se non é así, tampouco pasa nada, podes botarlle unha visual ó experimento pi10k sen que teñas urticaria. Basicamente, o autor pretende convertir os primeiros 10.000 díxitos de Pi nunha secuencia musical.

Para comezar tés que seleccionar 10 notas musicais no teclado virtual que representarán os decimais de Pi. A primeira nota valerá 1, a segunda 2 e así sucesivamente. Despois execútase a aplicación reproducíndose segundo a secuencia de decimais de Pi.

Hoxe levanteime co pé geek, por se che quedaba algunha dúbida despois do post anterior ;)

PostMortem: Por certo, o autor do experimento, Felix Jung, ten outros bastante interesantes na súa web.

Vía: Genciencia

Geek training

2007-01-18T15:09:00.000Z

Ben, se xa acabaches todos os libros da estantería de autoaxuda do tipo "Como convertirte nun auténtico friki" ou "Si, soy un friki agresivo ¿pasa algo?" e queres ir un paso máis alá, xa podes. A rebufo dos xogos de adestramentos mental da nintendo DS chéganos o "Geek Training". Non vai medirnos a idade cerebral nin a cantas megaherzios funciona o teu córtex prefrontal, pero por fin poderás saír do armario e dicirlle a teu pais "Mamá, Papá, tiñades razón: son un geek".

A denigración da imaxe

2007-01-17T12:55:00.000Z

Miña irmá, cumpríu hai un par de meses quince anos. Moi ó meu pesar non manifesta a máis mínima inquietude que vaia máis alá do círculo próximo que a rodea. Nada de informativos, nada de xornais, nada de política. Teño comprobado que ese virus tamén afecta as súas amizades e ós meus primos desa mesma xeración. Claro que iso non me consola en exceso e sigo preguntándome cada día en que fallamos con ela...

Polo tanto entenderás a miña sorpresa cando onte me pregunta: "¿Viste cómo se pasaron los del ABC?" e saca esta páxina da súa mochila.

- ¿Pero que é o que che parece mal?
- Pues eso de los dibujitos... Vale que eran asesinos, pero eso no se le hace ni a los animales...

Mires por onde a mires, esta infografía é terrible, totalmente aséptica, mecánica coma se estivese escrutando os últimos datos do IPC. Peor aínda a súa rigurosida na técnica, buscando incluso o punto artístico e plástico. Non falta nin unha soa vértebra e todo o proceso é relatado minuciosamente con detalles do tipo "Si la caída es demasiado corta el reo puede morir estrangulado. Si es demasiado larga puede producirse la decapitación" ou "Cuerda: lubricada con cera o jabón para asegurar el deslizamiento suave".

¿Iso somos os xornalistas? ¿Asépticos escribas dos intestinos da información? Se para iso vale o xornalismo, se a revolución multimedia e infográfica só serve para describir sinteticamente como matar a un home pendurándoo dunha corda, pois noraboa, benvidos á Sociedade da Información.

___
Enlace: Gráfico
Enlace: Páxina completa

Rabudo. Esta semana imos en vespa

2007-01-17T11:29:00.000Z

Supoño que un blog debe de ser especial cando consegues empatizar co autor sen coñecer maís que o reflexo que os seus posts deixan na retina social da blogosfera. Iso me pasou hai uns días, cando Nacho Mirás Fole falou da morte de Carmiña, o seu gato doméstico. Non conseguín evitar sentir algo de pena, case como se fose o gato dun amigo.

Coñecín a Rabudo hai algo máis de dous anos. Se non lembro mal, facíamos un traballo sobre a relación da plataforma Nunca Máis cos medios dous anos despois da catástrofe de Prestige. A min tocoume ir ata a delegación de La Voz en Santiago e Nacho ofrecérase por teléfono a recibirnos. Quen pasou pola facultade de xornalismo sabe o difícil que atopar algo de simpatía á hora de facer entrevistas ou documentarse, aínda máis se cabe cos futuros colegas de profesión. Nada que ver coa amabilidade e franqueza que este home tivo con nós. Non volvín a velo dende aquela, pero xa me teño cruzado con bastantes persoas que tiveron experiencias similares con este blogueiro incansable namorado da eterna vespa.

David KB

2007-01-16T16:45:00.000Z

Este rapaz con tres pares de bolsas debaixo dos ollos e cara de mala ostia é un compañeiro de traballo, e aínda así levámonos ben. Chámase David Cabezón e recomendaríache que lle botaras un vistazo ó seu rincón en flickr, a ver que che parece.

No post anterior xa podedes ver outra foto súa, tomada este domingo durante unha excursión que fixemos por Camariñas e Camelle. Non é fotógrafo profesional, non che falo del porque sexan as mellores que vin na miña vida ou porque teña unha técnica depuradísima pero é que poucas veces vin a alguén desfrutando tanto facendo unha foto e tomándose tantas molestias. E sinceramente, creo que se nota no resultado, a ver que opinas ti. Esa ollada de neno pequeno, capaz de mirar as cousas doutro modo, cunha sensibilidade especial, é cada vez máis difícil de atopar, ¿non cres?

Por certo, non poño este enlace por colegueo ou porque el mo pedise. De feito, estou seguro de que se vai ruborizar. Espero que non se me amole moito, e posto que temos un par de proxectos entre mans, seguro que volvo a falar del por aquí moi pronto.

Enlace: David Cabezón en Flickr

Man

2007-01-16T11:23:00.000Z

Vin a Man catro veces.

A primeira non foi en Camelle, senón en París. Aquela noite meus pais deixáronme ir tarde para cama porque a TF1, a televisión pública francesa, botaba un longo documental sobre a Costa da Morte, aquela terra da que fuxiran anos antes buscando no mapa o futuro dos seus fillos. Aquel home que aparecía na televisión fixera o camiño contrario, encontrando na Costa o seu camiño a casa, abrazando durante décadas ese Mar ingrato e cruel con tantas e tantas vidas.

Meses despois, durante o primeiro verán que pasamos xa instalados definitivamente en Galicia, fixen con meus pais a primeira visita ó Museo do Alemán. Aquel xardín do mar era fascinante pero era inevitable sentirse incómodos nel: non pertencíamos xa a ese mundo. Eu tiña as raíces naquela costa, meus pais naceron a poucos kilómetros, a media hora escasa en coche, e durante xeracións ninguén na miña familia fora capaz de romper as amarras para alonxarse do peirao.

Pero nós, xa non entendíamos o Mar, o noso sentido para escoitalo, abrazalo ou comprender o seu círculo de Vida e Morte quedara atrofiado hai tempo, cando a Costa da Morte comezou a medirse en horas de coche ou en metros cadrados de superficie urbanizable. Cando deixou de ser a nosa casa para convertirse nunha simple atracción turística.

Esta fin de semana volvín cuns amigos a Camelle e Camariñas, dez anos despois da miña última visita. Praias infestadas de formigón, camiños exterminados polas innundacións, ramas mortas baixo as cinzas. E o Museo do Alemán, aquel vórtice onde o home podía abrazar o Mar, non é agora máis que o xardín descoidado dunha enorme casa abandonada. Catro anos despois, as bágoas de fuel de Manfred quedan alí gravadas como o epitafio do mar.

A morte de Manfred foi a morte da Costa.

Entrada ó Museo do Alemán. Foto de David Cabezón

Yahoogle

2007-01-15T22:34:00.000Z

¿E se nun universo paralelo a interface Google estivese deseñado por Yahoo?
Pois o resultado ben se podería parecer a isto.

Canto máis o vexo, menos me gusta ese estilo recargado de Yahoo. Sinceramente, ¿alguén de vós é capaz de sacarlle algún partido á maioria das funcións que Yahoo trae por defecto na portada?

Vía: Genbeta

Un gran poder conleva...

2007-01-15T18:31:00.000Z

Despois de varios días rulando pola redacción, non me resistín a facer eu tamén o test para saber que superheroe podería ser. E segundo os benditiños que idearon o cuestionario, teño unha probabilidade do 100% (supera iso, anda) de parecerme a Spiderman. Só espero que sexa o Spidey dos comics e non o das películas de Sam Raimi, porque hai que ver que sosiño lle saeu o Tobey Maguire.

O que me choca é o do70% de semellanza con Catwoman. Home, Deus lles garde a vistiña a todos, pero eu teño de parecido con ela o que Halle Berry cun ornitorinco...

Medo escénico

2007-01-15T16:51:00.000Z

¿Nunca tiveches ese pesadelo recurrente de aparecer desnudo ante o público no medio dunha actuación, un discurso ou unha importante presentación profesional? Pois isto é outra variante, só que quen se queda "en bolas" é a presentación.

Ocórrenseme moitos chistes malos, pero será mellor calar e quedar coa moraleja de que máis vale non mezclar o pracer cos negocios.

Desculpas por non poñer directamente o vídeo aquí, pero é destes que comeza a reproducirse automaticamente e é algo que me crispa os nervios...

Érase unha vez unha interface de usuario

2007-01-15T15:06:00.000Z

Microsoft lémbrame a Michael Bay, ese selecto director de grandes xoias do cine como Pearl Harbor, La Roca, Armagedon, ou 2 policías rebeldes: taquillazo asgurado, divorcio coa crítica garantizado.

Cada novo producto de Microsoft recibe paos por tódolos lados e ó mellor de todo é que nunca sabes por onde van vir. No caso de Wi ndows Vista ou Explorer 7, acúsaselle de non innovar o máis mínimo, limitándose a copiar características presentes nos seus competidores directos. Pero no caso do novo Office 2007 agora seica... innovaron demasiado!

Parece que a nova interface, dinámica e basada nunha "cinta" (non acabo de entender o concepto, pero aquí tedes unha captura) supón un cambio radical respecto ós menús que apenas cambiaran dende 1995. Tan radical que xa se empezan a oir voces de que a mudanza pode retrasarse e que moitos usuarios poden non atreverse a migrar a novas versións.

Dado o importante negocio que supón Office para Microsoft, o departamento de marketing ideou un cómic, The enchanted office: Once u pon a user interface -o título non é meu, en serio- para convencer ós máis reacios. Dende logo, non ten desperdicio (pincha para vela aumentada) e de paso fixádevos no estraño parecido do ordenador co iMac.

A min de momento só me convencen de que o Departamento de marketing de Microsoft debería tomar algo máis suave para as migrañas...

O truco final, "Quero que esteas atento"

2007-01-15T10:28:00.000Z

"Todo gran truco de magia consta de tres actos. El primero recibe el nombre de La Promesa. El mago muestra algo ordinario, pero, como es de esperar, probablemente no lo sea. El segundo acto es la Actuación. El mago transforma lo que aparentemente era normal en algo extraordinario. Intentareis averiguar el secreto, pero no podreis. Es por esto que hay un tercer acto, llamado El Prestigio. Esta es la parte de los giros y los cambios inesperados, en la que la vida pende de un hilo, y vereis algo sorprendente que vuestros ojos jamás habrán visto antes".

Hai algunhas semanas xa che falei do bo feeling que me transmitía "El truco final" (The Prestige), a última película de Christopher "Memento" Nolan que conta cun reparto de luxo (Christian Bale, Hugh Jackman, Michael Caine, Scarlett Johansson...). Ben, pois xa podo dicirche que é un dos mellores thrillers que vin en moito, moito tempo. Non é perfecta, pero cada peza do puzzle está colocada cun coidado exquisito, especialmente no referente á toda a estructura narrativa. Non che vou desvelar nada e, por favor, non deixes que ninguén o faga. O suspense é absolutamente fundamental. Dirás, "claro, como en todo thriller", pero faime caso, fuxe de calquera que a xa a vise e métete pronto na primeira sala onde a proxecten. Permíteme que che conte só unha cousiña. A película comeza co texto de arriba, pero non se trata só da introducción, senón de toda unha declaración de intencións: todo o que verás nas seguintes dúas horas é un inmenso truco de maxia co que Nolan demostra que o Cine non é máis que unha grandiosa ilusión.

Se iso é pouco ou é moito, tócache xulgalo a ti ;)

PostMortem: No fondo, son un mentireiro. Vouche contar outra cousa sobre a película. Un personaxe secundario pero fundamental está inspirada na magnética personalidade do gran inventor Nikola Tesla interpretado por... David Bowie! E o seu axudante é nada máis e nada menos que Andy Serkis. ¿Que non sabes quen é? Faime caso, coñécelo, seguro.

Rigor Mortis: Aviso! Os comentarios deste post destripan parte importante da película.

Derivas

2007-01-13T01:36:00.000Z

Mira, sei que non debería facer as simplificacións e comparacións que van seguir neste post, e que os asuntos importantes -e a Política debería selo- teñen que afrontarse de maneira sensible, profunda e coidadosa. Pero estou seguro que serás comprensivo nas miñas formas e verás que o importante para min é destacar o problema de fondo. Seguramente opines que o vexo distorsionado, pero concordarás comigo que existe algún problema.

Pensemos nos dous grandes temas nos que o PP de Rajoy se opuxo ó goberno con máis forza: a Política antiterrorista e a reforma do modelo de Estado.

Estatut
Eu aínda lembro vagamente como nos últimos meses de 2003, con Aznar na presidencia do goberno, os medios se referían a unha reforma "a la catalana" para falar dunha proposta consensuada por tódolos partidos, ó contrario do que pasaba co Plan Ibarretxe.

Todo cambia co texto acordado polo parlamento catalán para presentar nas Cortes (todos os partidos menos o PP votan a favor). A partir dese momento, o PP defende que a proposta de Estatut vulnera a Constitución. "Rómpese España" e "O PSOE entrega o Estado ós independentistas cataláns".

Ben, fagamos elipse de varios meses e vaiamos ó resultado político de todo o proceso:

- En contra do Estatut: PP, porque se cede demasiado ós nacionalistas e... ERC (os que se beneficiaban da rendición do goberno, ¿non?) porque non se cede o suficiente.

- A favor: Os demais.

Política antiterrorista
Partimos dunha situación de consenso entre os dous grandes partidos, gracias o famoso pacto promovido por Zapatero e roto por ZP.

A partir de aí, segundo o PP, o PSOE negocia abertamente a rendición do Estado ós terroristas e a independencia do País Vasco (e de propina, Navarra) de paso que traiciona a memoria das víctimas, [a acusación máis dura que escoitei nunca por parte dun político democrático]. Negociación apoiada polos nacionalismos periféricos e polos comunistas de IU, que xa sabemos que nunca estiveron a favor da solidez do estado.

Ben, fagamos outra elipse e vaiamos ó resultado:

ETA rompe a tregua deixando en evidencia a inxenuidade coa que o goberno de Zapatero levou o asunto, choramos (pouco, iso si) as dúas primeiras víctimas etarras en case catro anos, convócanse manifestacións cívicas e institucionais en contra do atentado e:

- Non van: PP porque se segue apoiando a negociación con ETA e... Batasuna (os que se beneficiaban da rendición do goberno,¿non?) porque non se apoia.

- Van: Os demais

Xa ves que está todo simplificado ó extremo. Non é por mala fe, prométocho, nin é a miña intención comparar o incomparable. Só digo que aquí hai cousas que non cadran. O peor de todo é que en ambos casos a fractura social se fixo máis fonda. Se triste foi que meses atrás o debate de moda fose procatalán vs anticatalán a enorme división nun tema onde todos deberíamos estar unidos NO ÚNICO PUNTO IMPORTANTE.

En fin, cada un coa súa conciencia, cos seus acertos e cos seus errores.

Paradoxas visuais

2007-01-12T19:42:00.000Z

Vía Calidonia, vexo outra desas ilusións ópticas que tanto me fascinan. Tal como di, "ben podería aplicarse como metáfora visual en moitas das noticias importantes destes días sobre as que sempre hai alguén proxectando sombras e incertezas".

Aínda que non o creas, as casillas A e B teñen a mesma cor. Tés unha proba aquí. Desatascando as neuronas e desempolvando os vellos recordos de 1º de Psicoloxía, creo que o fenómeno débese ó metamerismo, un mecanismo perceptivo que provoca que dúas mostras de cor parezan diferentes ou iguais dependendo da iluminación (neste caso concreto, influirían a sombra do cilindro verde, a cor das letras e o grao de sombra das casillas que os rodean).

Hai outro mecanismo similar denominado constancia de cor que tamén tería algo que ver, ademais da experiencia previa que che fai pensar que ese taboleiro se compón de pezas de dúas cores.

Non penses que o metamerismo ou a constancia de cor só se manifestan en circunstancias extremas. Mira calquera parede branca que che rodee. ¿Verdade que é branca en toda a súa extensión? Vale, agora fíxate ben. ¿Acaso non ten sombras? Polo tanto, esas zonas deberíamos velas grises a primeira vista, ¿non? Claro que iso provocaría certo estado de psicodelia, vendo como os obxectos cambian de cor con só mover a cabeza, a súa orientación, a posición dos ollos, con que alguén pasase ó seu lado proxectando sombra...

Anasagasti

2007-01-12T11:11:00.000Z

Nestes días de incertezas, de dúbidas e de baixón moral tralo atentado de Barajas, desvelóuseme dunha forma diferente a figura dun político que tiña bastante esquecido, Iñaki Anasagasti. A lectura do seu blog converteuse na vaselina que minimiza as constantes saídas de tono das últimas semanas. Lonxe dos "quítame de allá esos lemas", cada post reflexa mesura e serenidade sen fuxir da crítica constructiva ou da autocrítica (si, liches ben "político" e "autocrítica" no mesmo párrafo).

Date unha volta por alí e verás que ten pouco que ver cos pseudoblogs panfletarios e incendiarios que moitos políticos usan ultimamente como púlpitos e extensións das súas roldas de prensa. En ningún momento deixa de actuar como militante e responsable do seu partido, pero si é capaz de ver máis alá, incluso de dialogar cos comentaristas disconformes coas súas ideas.

Por certo, mesma alabanza para o talante de Josu Jon Imaz, salvando as distancias impostas por un rol público moito máis activo. Durante a entrevista de hai uns días na Ventana de Gemma Nierga (terreo nada hostil, iso é certo) mostrouse tremendamente responsable e sagaz, sen permitirse un só desliz e tendendo constantemente pontes cara a concordia entre partidos. E sen ambiguidades onde non se deben ter. Quizais sexa só de cara a galería, pero a maioría non se molesta nin en finxir.

HAL di: "Snif"

2007-01-11T19:57:00.000Z

Tanta intelixencia artificial e tanta gaita, e ninguén se decata de que as máquinas tamén teñen o seu corazonciño.

Vía: Capítulo 0

Paradoxa real

2007-01-11T18:35:00.000Z

- ¿Os netos dos borbóns celebrarán Papá Noel ou os Reis?
- Coño, pois Papa Nöel. ¡Que los reyes son los abuelos!

Silviña, gracias por animar tantos días ;)

Vader nun citröen

2007-01-11T14:25:00.000Z

Vale, sei que isto é moi moi friki, pero non me digas que non está chulo. ¿Imaxínaste a Darth Vader facendo unha carreira con Sor Citroen?

Vía: Neatorama

___

PostMortem: Por se che interesara, hai uns días vin no Hipercor de Santiago o casco de Darth Vader por 32€. Non sei se está homologado para moto e/ou bicicleta, pero se queres impresionar as visitas...

Despois da resaca, reflexión sobre o iPhone

2007-01-11T13:33:00.000Z

Seguindo coa resaca que nos deixou Steve Jobs e unha vez pasado o subidón de coñecer o gadget do ano (e iso que só levamos 11 días), toca reflexión. Non me retracto do que dixen despois da keynote. O iPhone vai supoñer unha revolución na usabilidade dos dispositivos móbiles e obrigar ós grandes fabricantes a poñerse as pilas para que o recén chegado non lle coma as papas (polo menos as mediáticas). E

Pero unha vez dito esto, non é ouro todo o que reluce. Recoméndoche que lle botes unha visual a este post de Xataka. Pola miña parte, só farei unha breve comparación co outro mobil hipermegafuturista agardado para o 2007, o nokia N95, eclipsado vilmente pola trebello da mazán.

Conectividade

O N95 disfruta de conectividade total, GSM, 3G, 3.5G, EDGE... mentres que o iPhone non ten nin 3G. A cambio ten Wi-fi, pero parece claro que a política de Apple é chegar a acordos coas compañías de telecomunicacións, polo que dubido que vaian explotar o negocio da voz sobre IP.
Todo o contrario de Nokia, que parece apostar cada vez máis por esta vía.

Multimedia e integración
o iPhone presentouse como o trebello total, un auténtico ipod (non un mobil con funcións mp3) capaz de reproducir películas, recibir TV e navegar facilmente por internet. Polo visto durante a keynote, isto non llo quita ninguén. ¿Pero que hai do resto? ¿Fotografía e video? Ten cámara de 2 megapíxels, pero seguramente non pase de ser normaliña (senón adicaríanlle atención especial durante a presentación) e sobre o vídeo non se dixo nada de nada.

En cambio, a cámara de 5 Mp con lente Carl Zeiss, flash, autofocus, grabación vídeo a calidade DVD (sinceramente, isto terei que velo cos meus propios ollos...) fixo as delicias na última feira Fotokina. Súmalle o GPS e unha boa xestión de arquivos e tés un auténtico ordenador de bolsillo orientado ó ocio. Neste sentido, hai que darlle a razón ós que afirman que Apple non aporta nada novidoso.

De servicios integrados os dous son la crême de la crême, con integración directa con contas yahoo, flickr e google maps...

Experiencia, usabilidade e interface
Sen dúbida, a gran revolución de Apple. De repente, todo o que Nokia vendía hai tan só unhas semanas como futuro aparece como se Steve Jobs saíse dun DeLorean con condensador de fluzo. Se eu fose o deseñador de interfaces dos finlandeses (ou de motorola, ou de samsung, ou de sony-ericsson...) sentiríame bastante humillado. A revolución do doble slider do n95 con teclado tradicional a un lado e teclas multimedia ó outro parece de chiste comparada cos controis tactiles do iPhone. Non vou insistir no tema. Hai suficientes análises e vídeos na rede para ver que Apple lles pegou a todos unha sonora patada onde máis doe.

Pero tamén hai puntos negros. Se hai tecnoloxía barata para as pantalla táctiles, ¿por que non estamos rodeados delas? Moi espectacular, si pero teclear un SMS sobre unha pantalla chea da graxa inherente ós dedos non debe ser tan sinxelo.

Sistema operativo
A seguridade, sinxeleza e elegancia de Mac OS X fronte a robustez e experiencia de Symbian. Seguramente o sistema operativo de Apple sexa máis versatil, pero haberá que ver como se adapta a un aparello móbil. Salvo a opción dos widgets, non sei se aportará moitas novidades reais sobre o symbian do "nPhone".

Deseño
Cuestión de gustos, pero digan o que digan, non hai quen lle discuta a supremacía a Apple (aínda que o iPhone quedou algo maís tocho do que eu agardaba). Nokia necesita un novo deseñador que ventile o aspecto algo tosco das súas liñas de producto.

Relación calidade/prezo:
iPhone: 500/600 $ con contrato de permanencia de 2 anos
N95: 550€ libre (ou iso apuntan tódolos rumores).

Que cada quen decida. Eu dende logo creo que Nokia ofrece máis por menos (pero máis feo e menos intuitivo, iso si). Toda esa pasta nun móbil debería deixarche a cambio o último do último, e Apple non o conseguíu. Con todo o que hai no mercado fixo un coctel precioso que debe marcar o camiño a seguir por todos, pero aínda non é a meta. Ben pensado e meditado, quédome co "NPhone".

Ah, un detalle mínimo e insignificante. Os dous están fóra do meu alcance, e este post kilométrico pode verse motivado pola carraxe de non poder ter ningún dos dous. Grrrrr.

María Antonieta, Lost in Versalles

2007-01-10T18:04:00.000Z

Os críticos de cine sonche criaturas sensibles de máis. Dende o festival de Cannes levo oíndo que "María Antonieta" é desas películas que "ou che encanta ou aborreces ata o infinito". E sinceramente non me pareceu para tanto. Non me entendas mal, gustoume. É máis, gustoume moito, pero non sei a que vén tanto lío. É un biopic moi agradable de ver (que non é pouco para os tempos que van), cunha aposta visual e sonora valente pero sen estridencias nin grandes rupturas coa tradición.

Supoño que prolonga tódalas virtudes e defectos do estilo de Sofía Coppola. "Las vírgenes suicidas" pareceume unha moi boa película e son un fan declarado de "Lost in Translation" así que tamén disfrutei con esta, pero entendo que poden parecer excesivamente lentas e contemplativas, cun incómodo punto de snobismo difícil de ventilar. Se es destes últimos, seguramente volvas sentir o mesmo. É posible que tampouco che convenza a excesiva idealización da reina adolescente, pero non sei eu se considerala exactamente unha película histórica.

A Sofía Coppola hai que recoñecerlle unha sensibilidade especial para recrear a fraxilidade e a melancolía humana. As súas protagonistas están cheas de tristeza pero pásanse as películas sorrindo; a indiferencia e estupidez dos homes fía a súa fatalidade, pero buscan con decisión o seu propio lugar no mundo; encántalles xogar, pero non deixan de ser profundas... E entre nós, os seus desnudos son preciosos, tan íntimos como fugaces e sensuais.

¡Se incluso pasean! Pénsao, ¿cando foi a última vez que viches a un personaxe de película paseando?

O Pensador a escala celular

2007-01-10T12:03:00.000Z

Como me acaban de dicir, hai científicos con moito tempo libre, e moita imaxinación. Sempre admirei a precisión matemática desa xente capaz de imprimir arte en miniatura, a beleza do minúsculo, pero isto xa me parece excesivo. ¡¡¡O pensador de Rodin do tamaño dunha célula sanguína!!!

Polo visto, un equipo de científicos coreanos fíxoo para demostrar a precisión das últimas técnicas de láser. Se pretendían impresionar, comigo conseguírono dende logo. Ofrézolle un par de leucocitos para que me fagan a Pietá ou o Pórtico da Gloria.

Vía: BoingBoing

iPhone e o condensador de fluzo

2007-01-09T21:01:00.000Z

Non son maqueiro, nin me cae especialmente ben Apple. De feito, cáeme bastante mal. Escapo do binomio iPod/iTunes e non comparto ese dogma case universal da superioridade mac.

Pero hai que recoñecelo, o iPhone é a revolución que necesitan os dispositivos móbiles. Fácil, sinxelo, intuitivo e tremendamente bonito, tanto que meu samsung que acaba de cumprir un ano parece sacado do museo de historia natural. Teléfono, música, fotos, internet... todo a un clic, en apenas 10 mm de ancho.

Dubido moito que chegue a ter un entre as miñas mans (polo menos, adquirido legalmente...) pero espero que os fabricantes se poñan as pilas e que o futuro estea un día máis preto.